Do Charliego Northerna wpada stary przyjaciel. Pech chciał, że Charlie jest detektywem w londyńskiej policji, a stary przyjaciel nie wpadł na herbatę tylko z propozycją rozwiązania zagadki śmierci jednego z kardynałów. No co miał biedny detektywina zrobić? Pojechał, i że tak zażartuję — jego życie już nigdy nie będzie takie samo.

Czytając „Objawienia” miałem wrażenie jakbym to już widział. Religijna intryga w stylu Dana Brązowego, koleś w prochowcu ganiający za dziwnymi zdarzeniami niczym Constantine, i motyw „znam cię, jesteś najlepszy, pomocy”. Ograne, było, znane. Ale mimo tego ten komiks ma coś w sobie. Może nie jest to coś na miarę nagrody Eisnera, ale przyjemnie się czyta.

Mimo, iż scenariusz Paula Jenkinsa czasem nie domaga, zakończenie jest raczej marne, a mnie w komiksach nie za bardzo podobają się zabiegi „poczytaj moje myśli przez kilka stron, bo scenarzysta nie umie przekazać informacji w inny sposób” historię mogę ocenić jako poprawną.

Humberto Ramos narysował postaci tak, że trudno domyślić się ich wieku. Wiemy, iż od kiedy główny bohater chce rzucić palenie mija już 30 lat. Zakładając ostrą patologię zaczął palić w wieku 10 lat. Powiedzmy, że chciał przestać już po pierwszym papierosie. Wychodzi, że ma 40 lat. Wygląda maksymalnie na 30. Kolega naszego detektywa jest w podobnym wieku, a również wygląda na młodszego. Coś jest nie tak. Jednak na tle całego komiksu jest to drobnostka. Kadry, no może poza kilkoma stronami na początku, rozmieszczone są tak, że komiks ten czyta się z łatwością. Rysunki nie powodują odruchu wymiotnego. Ba! Niektóre z chęcią bym wyciął i powiesił na ścianie.

Nie powiem: „Kupujcie!”, za to mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć „sprawdźcie to”.