Przyznaję się, że po skończeniu pierwszego sezonu, nie mogłem się doczekać kontynuacji. Spice and Wolf zostawiło we mnie wrażenie, że coś jeszcze się nie skończyło i mogę spokojnie czekać na zakończenie historii, która była zarazem zwyczajna i niezykła.

Kreska w nowej serii pozostała na tym samym poziomie.  Nadal mamy pięknie rozplaowane otoczenie, które choć czasami pustawe, ogląda się miło. Miasta wyglądają niczym wujęte ze średniowiecznych rycin. Leśne trakty, gospogy, cechy po prostu zapierają dech w pirsiach. Niektórym może nie podobać się pogoda jaka panuje, ale trudno żeby w podczas później jesienii cały czas świeciło słońce.

Sposób prezentacji bohaterów nie zmienił się zbytnio. Obok Lawrence’a i Horo występuje tylko kilkoro bohaterów pobocznych, stanowiących tło dla historii. Mają oni swoje słabe i mocne strony, zainteresowania i ambicje. Twórcy raz jescze bardziej niż na ilość poszli na jakość, tym bardziej, że każdy z bohaterów jest tak wyrazisty, że wiadomo, iż na świecie jest tylkon jedna taka osoba.

Fabułę można podzielić na dwa następujące po sobie wątki: miłość młodego kupca wobec Horo i kolejny kontrakt Lawrence’a mający przynieść mu fortunę na wymarzony sklep. Główna historia, czyli podróż Horo do Yotsu, występuje kilka razy w pierwszej części sezonu, ale później niestety znowu zostaje zarzucona. Rozwija się również wątek związku pomiędzy głównymi bohaterami, co w późniejszych odcinkach daje nam kilka zabawnych wstawek fabularnych.

Reasumując, Spice and Wolf II ogląda się dość przyjemnie, choć po zakończeniu sezonu II, czuć dziwny niedosyt, lub u niektórych przejedzenie. Może miałem zbyt wygórowane oczekiwania co do serii, po pierwszym sezonie, ale patrząc na całość z perspektywy kilku mięsięcy, mogę polecić ten serial wszystkim, którzy chcą odpocząć od fabuły fantasy i nadmiaru bohaterów.