Poniższy fragment jest przeznaczony dla ludzi, którzy nie kojarzą sławnego Fallouta. Jeżeli wiesz o co w tym chodzi – odpuść sobie.

Dawno, dawno temu, kiedy częstotliwość procesora mierzyło się w Megahercach, a pamięć fizyczną w Megabajtach, by sobie pewien pionierski oddział pełny dzielnych ludzi – Black Isle. Podlegał on zasłużonej firmie Interplay Entertaiment i miał w przyszłości wydać parę ciekawych, nawet przełomowych tytułów.  Pozostańmy jednak w pięknym i jakże wspaniałym dla graczy roku 1997. Wtedy to światło dzienne zobaczyły takie tytuły jak pierwsza część sławetnej serii Grand Theft Auto, Dungeon Keeper oraz bardzo kontrowersyjny Carmageddon. Najważniejszy jednak dla nas jest produkt, którym zajęła się Czarna Wyspa. 30 września roku pańskiego 1997 gracze mieli szansę spotkać się z Falloutem.

Opowiadał on mroczną, nieprzyjemną historię ludzkości, która w trakcie bitwy o ropę naftową zamieniła świat w pustkowie. Wszystko za sprawą potężnej broni nuklearnej. Przeżyli tylko nieliczni, którzy mieli szanse schować się w Kryptach – podziemnych schronach przeznaczonych na wypadek wielkiego BUM. Jednym z owych szczęściarzy, którym się udała ta trudna sztuka przetrwania jesteś Ty, graczu. Niestety, w miejscu Twego zamieszkania, Krypcie o pechowym numerze 13 zepsuł się uzdatniacz wody i teraz jakiś frajer musi się przelecieć po niebezpiecznych pustkowiach, żeby uratować wszystkich pozostałych. Nie zostało do końca wyjaśnione, czy to Ty wyciągnąłeś najkrótszą słomkę czy może po prostu mieszkańcy się na Ciebie uwzięli. To w sumie już nie jest ważne. Jedyne co się liczy to to, że Przybysz z Krypty 13 ujrzał po raz pierwszy w swoim życiu światło dzienne i ma 150 dni, żeby znaleźć uzdatniacz wód. Odpad Postatomowy cieszył się wielkim uznaniem fanów, którzy niemal czcili pierwsze dzieło Black Isle. Szybko więc przyszedł czas na sequel.

Fabuła Fallouta 2 kręciła się wokół tajemniczego G.E.C.K-a (Garden of Eden Creation Kit czyli, według nieudolnej polonizacji redaktora, Zestaw do Tworzenia Ogrodu Eden). Chyba najważniejszą zmianą, jaką popełnili panowie z Los Angeles było odrzucenie ograniczenia czasowego – gracz mógł swobodnie przemierzać świat, nie martwiąc się o to, że jego pobratymcy niedługo pomrą z niedoboru H2O. Fallout 2 także cieszył się sukcesem, jednak chwilowo serię odstawiono na boczny tor. Black Isle zajęło się tymczasem tworzeniem niesamowitego Planescape: Torment oraz świetnego młodszego brata Wrót Baldura – Icewind Dale.

W 2001 zrobiono kolejną grę w realiach kochanego przez masy Fallouta. Nosiła podtytuł Tactics* i była, według mnie, sporą dawką dobrej zabawy, lecz zawzięci fani oryginału zmieszali dzieło Micro Forte z błotem, a fabułę spin-offa uznano za niekanoniczną. Wreszcie rozeszły się pogłoski o nowym, lepszym Falloucie. Zapowiadało się wspaniale – trójwymiarowa grafika, dwa tryby walki, multiplayer. Niestety, marzenia legły w gruzach razem z Interplayem, który wahał się na skraju bankructwa i musiał anulować projekt. Kto wie? Może tak zwany „Van Buren” zrewolucjonizowałby oblicze gier?

O Falloucie było cicho przez następnych parę lat. Tylko w lipcu 2004 usłyszano o sprzedaży praw do serii firmie Bethesda Softworks – autorom sagi The Elder Scrolls. Przenieśmy się cztery lat w przód. Jest 28 października 2008 roku, a na półkach sklepów komputerowych zagościł Fallout 3, autorstwa programistów z Bethesdy. Przez wielu został uznany za banalnego „Obliviona z bronią palną”. A jakie jest zdanie Waszego skromnego recenzenta?

Roodzisz się, to znak, kocha Cię…

Początek fabuły trzeciego Fallouta jest podobny do jego poprzednich części – wcielasz się w mieszkańca krypty, która przetrwała wojnę atomową. Tym razem jednak nie zostajesz od razu wprowadzony dorosłość i wyrzucony na głębokie wody, a raczej pustkowia. Najpierw czeka Cię fabularne stworzenie postaci i samouczek. Już w tym miejscu widać pierwszą poważną zmianę w stosunku do poprzednich części – poziom trudności jest  przystosowany do mniej hardkorowych graczy. Kto z weteranów pierwszych dwóch części tej gry słyszał o czymś takim jak samouczek?!

Tworzenie postaci odbywa się podczas kolejnych etapów dziecięcego życia. W momencie narodzin wybrałem swoją płeć i wygląd, jako roczne dziecko zdecydowałem jak rozdzielić swoje 40 punktów na 7 umiejętności – siłę, percepcję, wytrzymałość, charyzmę, inteligencję, zręczność i szczęście. Następnie, na 10 urodziny, dowiedziałem się tego i owego o questach oraz używaniu broni. Siedem lat później podszedłem do testu kompetencji G.O.A.T (ang. koza), który pozwolił mi dowiedzieć się czegoś o sobie i wybrać umiejętności. W końcu udało podjąć pierwsze prawdziwe wyzwanie!  Ojciec , który był mi sterem w pierwszych latach życia (matka umarła jakiś czas po porodzie) uciekł z krypty. Nie spodobało się to widocznie strażnikom, którzy zaczęli mnie szukać w celu eksterminacji. Nie mając lepszego wyboru zostawiłem za sobą całą przeszłość, aby ruszyć w nieznane.

…ten świat.

Pierwszą czynnością, jaką zrobiłem po wyjściu z ciemności krypty było dokładnie rozejrzenie się dookoła. Dobrze przeczytaliście – rozejrzałem się. W trzeciej części Fallouta zrezygnowano z rzutu izometrycznego, który panował nam miłosiernie w poprzednikach i przyjęto widok FPP (First Person Perspective – z oczu postaci). Można także zdecydować się na przestawienie kamery za plecy bohatera (perspektywa TPP), lecz świat Stołecznych Pustkowi jest przystosowany do oglądania bezpośrednio przez oczodoły Samotnego Wędrowca. Podróż odbywa się tradycyjnie, na nogach, jednak jeżeli już raz zagościmy w danym miejscu, będziemy mogli tam wracać z pomocą funkcji szybkiej podróży. Nie ma co ukrywać – ten chwyt Bethseda skopiowała ze swojego Obliviona.

Co więc przyjdzie nam zwiedzić? Głównie pełne piasku, złomu i gruzów Pustkowia, ciemne, ponure metra oraz nieliczne, ale za to ciekawie opracowane, miasta. Miło mi stwierdzić, że twórcom udało się urozmaicić postapokaliptyczną panoramę rzucaniem dookoła rozmaitych obiektów – zepsutych samochodów, ruin budynków, wózków sklepowych i tym podobnego śmiecia. Proces zorganizowany został w ten sposób, że co chwilę napotykamy się na jakąś drobną odmianę, a jednak nie ma żadnych wątpliwości, iż rzeczywiście są to pustkowia.

Dobro, zło…

Wędrówki po świecie trzeciego Fallouta są uprzyjemniane przez tony ciekawych placówek do odkrycia, zbadania i splądrowania. Ogołacając przypadkowo napotkane lokacje z ich dóbr wszedłem w posiadanie pięknej „Niegrzecznej Pidżamki”, mini bombę atomową, dużo, dużo broni oraz dziesiątki taśm i notatek pozostawiających za sobą tajemnice jakich nie zdołałem odkryć. Poza takimi mini-questami Fallout 3 proponuje nam także bardziej rozbudowane zadania poboczne oraz oczywiście wątek główny opierający się na poszukiwaniu ojca. Zgodnie z najnowszą tradycją, tak jak w większości ostatnio wydanych „poważniejszych” cRPG-ów, nie mamy tu wyraźnego podziału na „dobro” i „zło”. Znajdzie się sporo decyzji moralnych, w których ciężko zlokalizować tą lepszą ścieżkę. Niestety, arogancki i jakże upierdliwy recenzent musi stwierdzić, że w porównaniu do rodzimego Wiedźmina system „wyboru i konsekwencji” jest tutaj sporo w tyle. W ramiach równowagi zachodnia produkcja góruje w ilościach czarnego humoru.

Warto powiedzieć parę słów na temat NPC-ów – zarówno tych przyjaznych jak i tych mniej samarytańskich. Ci pierwsi zazwyczaj zgrupowani są w miastach i mogą nam zaoferować rozmaite usługi – począwszy od rozmowy, przez handel i naprawę ekwipunku, kończąc na wspomaganiu nas w walce jako najemnik. Poza tym spotkać można także wędrowne karawany, które bywają całkiem przydatne, gdy zabraknie amunicji gdzieś w szczerym polu, na środku pustkowia. Krótko mówiąc – szału, ani rewolucji nie ma. Lepiej za to wygląda sprawa z ruchomymi pojemnikami na naboje – wrogami. Swoje metalurgiczne usługi w zakresie ołowiu zaoferować można ludziom, ghoulom, supermutantom, psom, niedźwiedzio-podobnym Yao Guai’om, radoskorpionom oraz zabójczym Szponom Śmierci, czyli całkiem potężnemu gronu klientów. Niestety, poziom trudności zawiódł ortodoksyjnych fanów, którzy do dziś śnią koszmary o tym jak z palcem w nosie pokonywali na 6 poziomie Super Mutanty. Mnie osobiście ta casualizacja nie przeszkadzała w przyjemnej i ekscytującej rozrywce.

…i śmiech prosto w oczy.

Zdecydowanie najciekawszym wizualnie elementem postapokaliptycznych RPG-ów spod znaku Pip-boya była walka. Co prawda ciężko porównać obfitą plamę krwi na podłodze do „Ostatniej wieczerzy”, „Krzyku”, „Panoramy racławickiej” czy przełożyć ją na „Cztery Pory Roku” Vivaldiego. Jednak dla mnie brutalność w Falloutach zawsze była i będzie poezją. W najnowszej odsłonie, dzięki zastosowaniu nowoczesnej grafiki walka stała się jeszcze bardziej soczysta. Przyczyną takiego postępu stał się w dużej mierze ciekawy i oryginalny wynalazek Bethsedy – V.A.T.S.

Co prawda walkę można toczyć w czasie rzeczywistym, to najbardziej miodne i najprzyjemniejsze starcia odbywają się właśnie za pomocą Vault-Tec Assistted Targeting System. Po użyciu owego systemu czas zatrzymuje się, a gracz może spokojnie wybrać cel swojego strzału. Następnie karta graficzna zaprzęgnięta do ciężkiej pracy wygeneruje nam na ekranie cały atak w spowolnionym tempie – szczególnie efektowne są ujęcia śledzące lot kuli. Mamy szansę obserwować 10 milimetrów śmierci w akcji -  od wylotu lufy broni bohatera do głowy wściekłego Szpona Śmierci. Niestety, V.A.T.S. niesie za sobą tajemnicę, jakiej nie udało mi się rozwiązać. Dlaczego ghoulom, które dostają kulkę centralnie w głowe, odpadają także wszystkie kończyny?

Oczywiście, narzędziami zniszczenia nie są tylko proste pistolety 10-milimetrowe, o jakich wspomniałem w poprzednim akapicie. Będziemy mieć szansę chwycić w swe ręce Czerwonego Kapturka, karabin szturmowy, kilka rodzajów pistoletów, snajperkę, strzelbę, cały arsenał broni energetycznych oraz legendarne Magnum .44, w którym zakochał się Wasz recenzent. Z broni cięższych warto wspomnieć o Grubasie, potężnej wyrzutni, która pozwoli na poczęstowanie przeciwnika mini-atomówką, oraz o Pakietnicy – dziwnym urządzeniu, którego amunicją może być praktycznie każdy, pozornie bezużyteczny przedmiot. Jeżeli nie lubisz Role-Playów, a armagedon wolisz omijać szerokim łukiem – zagraj w tę grę, żeby zobaczyć jak można zabić wielkiego skorpiona używając pluszowego misia.

Centrum zarządzania bronią (i nie tylko) jest małe urządzenie zamontowane na ręce naszej postaci – Pip-Boy. W nim możemy sprawdzić stan postaci, wybrać broń, włączyć radio, przejrzeć questy itp. Niestety, upakowanie wielu możliwości w jednym urządzonku powoduje, że dostęp do każdej funkcji nie jest tak poręczny i szybki jakbyśmy chcieli.

Każde pokolenie odejdzie w cień.

Najwyższy czas skończyć moje ponure gadanie i przejść do konkretnych wniosków. Bethseda wykonała kawał dobrej roboty serwując nam starego Fallouta wzbogaconego o elementy typowe dla najnowszych gier. Niektórym mogą się nie spodobać tak poważne zmiany, jednak idąc z duchem postępu „Odpad Postatomowy” zyskał wiele dobrego. Perspektywa FPP pozwoliła na głębsze wczucie się w postać, a V.A.T.S. zademonstrował jak można dodać grze cechy typowe do turówki nie umniejszając tym dynamice walki. Niestety, żeby zaadoptować się w naszych czasach Fallout potrzebował gruntownego obniżenia poziomu trudności. Na szczęście można to naprawić ściągając z internetu odpowiednie mody. Tych zresztą jest mnóstwo i każdy znajdzie coś dla siebie. Nowi NPC-e, najemnicy, wrogowie, questy, poprawy grafiki i tym podobne.

Niestety, dzieło Bethsedy nie zostało zaakceptowane przez najbardziej wymagających fanów serii. Sądzę jednak, że tylko odświeżony graficznie i fabularnie Fallout 2 byłby zwykłym odgrzewaniem kotleta. Zmiany były potrzebne, a weterani serii muszą się z tym pogodzić.  Mówcie co chcecie – mi się podobało.

Plusy:
+ Fallout wrócił!
+ Dużo questow
+ Oryginalne bronie (Pakietnica, Grubas)
+ V.A.T.S.
+ Sporo wrogów
+ Czarny humor
+ Mnóstwo modyfikacji i DLC

Minusy:
- Bugi (minimapa szwankuje, patch więcej psuje niż naprawia)
- Poziom trudności
-  Ortodoksyjni fani poprzednich części i tak będą niezadowoleni
- Praktycznie brak Specialnych Spotkań

Ocena końcowa: 9-

* Link do mojej recenzji Fallout Tactics

Aby kody do gry Bioshock 2 zadziałały, musisz znaleźć i nieco zmodyfikować plik User.ini. Możesz go znaleźć:

Windows XP – C:\Documents and Settings\nazwa_użytkownika\Dane aplikacji\BioShock2\
Windows Vista – C:\Users\nazwa_użytkownika\Dane aplikacji\Roaming\BioShock2\
Windows 7 – C:\Users\nazwa_użytkownika\Dane aplikacji\Roaming\BioShock2\

Plik otwórz za pomocą notatnika, gdy już dostaniesz się do środka, musisz odpowiednim klawiszom przyporządkować odpowiednie kody. Najlepiej zmieniaj te klawisze, które w grze nie będą ci potrzebne do niczego innego.  Czyli piszesz np. tak:

F12=god – dzięki temu, wciśnięcie klawisza F12 podczas gry będzie włączało nieśmiertelność.  Poniżej reszta kodów, być może będziesz musiał je odnawiać po każdym przejściu etapu lub obejrzeniu filmiku przerywnikowego.

fly – tryb latania (walk wyłącza)

ghost – tryb ducha

givebioammo – regeneracja EVE

givehealth – regeneracja zdrowia

god – nieśmiertelność

igbigbucks – gotówka

killpawns – zabicie przeciwników znajdujących się w okolicy

slomo – spowolnienie upływu czasu

suicide – popełnienie samobójstwa

teleport – teleportacja do miejsca wskazywanego przez celownik

toggleshowais – wyłączenie SI przeciwników

Zaznaczamy, że hasła mogą być niekompatybilne z niektórymi wersjami gry. Nie bierzemy odpowiedzialności za działanie kodów, używasz ich na własną odpowiedzialność.

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

Bioshock 2 przynosi gracza do Rapture sprzed wydarzeń części pierwszej. Tym razem wcielamy się w prototyp Big Daddy’ego. Historię otwiera świetna, szokująca scenka, gdzie okazuje się, że nasza postać…ginie. Budzimy się jednak w roku 1969 z zadaniem odnalezienia winowajczyni naszej śmierci, Sofii Lamb oraz wyniesienia się z Rapture. Okazuje się jednak, że to nie będzie takie proste. Na szczęście, tak jak w pierwszej części duchowo wspierał nas Atlas, tak w sequelu pomaga nam Augustus Sinclair, businessman i swego czasu szycha w Rapture. Sofia Lamb, która objęła władzę w Rapture po śmierci Rayana, nie pozwoli Delcie, głównemu bohaterowi, tak łatwo uciec z miasta. Fabularnie, Bioshock 2 wydaje się być słabszy od jedynki, jednak posiada swoje mocne momenty. Dla mnie końcowa animacja w grze, bieg do batyskafu po zalaniu pomieszczenia wodą dorównuje, jeśli nawet nie przebija słynnej scenie z „Would you kindly”. Tak samo jak w jedynce, tak i tutaj, zakończenie gry zależy od wyborów gracza, dobre zakończenie otrzymujemy gdy ratujemy wszystkie Little Sisters, neutralne i złe, gdy pozyskamy ADAM z jednej lub więcej dziewczynek.

Jako pierwszy Big Daddy, gracz ma możliwość poznania Rapture z zupełnie innej strony. Teraz to on musi opiekować się Little Sister, pomagać jej w zbieraniu ADAM, za który kupuje się nowe plazmidy i toniki. Te pozostały bez zmian. W plazmidach możemy znaleźć aktywne umiejętności, jak miotanie płomieniami czy telekineza, natomiast toniki to umiejętności pasywne, polepszają nasze zdolności, jest ich również sporo więcej. Co więcej, plazmidy można ulepszać, dzięki czemu nasze zdolności bojowe po pewnym czasie są piorunujące. W przeciwieństwie do pierwszej części, tutaj możemy korzystać z plazmidów i broni w tym samym czasie!

Oręż się zmienił. Oprócz wiertła, które jest flagową bronią Big Daddy’ego, do dyspozycji mamy również Riot Gun, wystrzeliwujące śmiercionośne nity, karabiny maszynowe, wyrzutnie harpunów oraz granatnik. Każda broń ma 3 typy amunicji, zależne od wybranej broni. Niektóre mają amunicję przeciwpiechotną, przebijającą i specjalną, niektóre bronie mogą zastawiać pułapki. Dzięki tej różnorodności środków zniszczenia, gra oferuje wiele strategii przechodzenia poszczególnych poziomów. Można się skradać, zastawiać pułapki jak i wydać z siebie okrzyk berserka i rzucić się między przeciwników, miotając płomienie i zasypując ich gradem pocisków. Należy jednak pamiętać, ze amunicji potrafi być jak na lekarstwo.

No ale na nic się zdaje broń, gdy przeciwników nie ma. Na szczęście w Rapture jest ich i to wiele. Począwszy od starych, dobrych Splicerów, po Big Daddy i Big Sister. Ta ostatnia, to dorosła Little Sister, która stała się żołnierzem na usługach Lamb. Są nieobliczalnie, diabelsko szybkie i niebezpieczne. Na szczęście, ogłaszają swoje nadejście głośnymi piskami, dzięki czemu można się przygotować na ich nadejście.

Teraz przejdźmy do elementów audiowizualnych. Bioshock 2 na tym polu daje sobie znakomicie radę. Sugestywne, zapierające dech w piersiach lokacje, przygnębiające lecz zachwycające. Wszystko jest dopracowane, efekty wybuchów jak i tekstury. Niestety, by w pełni móc cieszyć się swoistym „brzydkim pięknem” Rapture należy posiadać dobry sprzęt (mój C2D 1,8 gHz, 2gb ram i 256 ram na grafice utrzymało grę na średnich detalach).  Zarówno muzyka jak i dźwięki otoczenia są niesamowite. Podkład muzyczny pasuje do tego, co dzieje się na ekranie, raz słyszymy spokojne utwory, raz wydaje się, że struna skrzypiec zaraz pęknie od nagłej, szybkiej gry. Dodatkowo, możemy usłyszeć normalne utwory z lat 30 i 50 XX wieku. Dźwięki dopieszczają dzieżki klimat panujący w mieście. Gdy przechodzimy pod nieszczelnym sufitem z którego kapie woda, słyszymy jak krople uderzają o hełm Delty. Coś niesamowitego, mała rzecz a cieszy.

Kolejną zmianą zastosowaną w Bioshock 2 jest tryb multiplayer, którego niestety nie udało mi się przetestować. 11 marca wyszedł DLC do gry, który dodatkowo wzbogaca ten tryb. Sinclair Solutions Test Pack zwiększa maksymalny poziom rangi z 40 na 50, dodaje 20 nowych map,  dwie nowe postacie oraz 3 ulepszenie do broni. Warto więc również, po ukończeniu trybu Single Player pograć przez internet.

Bioshock 2 to bardzo dobra gra, która utrzymała i utwardziła poziom pierwszej części duchowego następcy System Shocka. Gracz czuje się zaszczuty i zewsząd otoczony niebezpieczeństwem. Rapture powala ciężkim klimatem na kolana i długo nie pozwala wstać. Dobro i zło przeplatają się ze sobą a gracz ma jedno zadanie: przeżyć i uciec z podwodnej antyutopii.

Aby aktywować działanie kodów musisz wejść do katalogu, w którym zainstalowana jest gra. Tam znajdź plik BioInput.ini i otwórz go za pomocą notatnika.  W otwartym dokumencie znajdź sekcję o nazwie [Engine.Console] i na jej końcu dopisz linijkę ConsoleKey=Tilde oraz kliknij enter aby utworzyć odstęp między kolejną sekcją. Zapisz plik i zamknij. Od tej pory po wciśnięciu w grze tyldy otworzy ci się konsola, w której należy wpisywać poniższe kody. Oczywiście zamiast tyldy można zdefiniować jakiś inny przycisk. Kody zatwierdzamy enterem.

giveall - otrzymujesz wszystkie bronie itp.

givexp # - dostajesz wybraną liczbę doświadczenia. Zamiast # wpisz liczbę.

ghost – możesz przechodzić przez ściany

fly – uruchamia tryb latania

walk – wyłącza kody „fly” oraz „ghost”

setparagon # – ustawia „paragon” na wartość #

setrenegade # – ustawia „renegade” na wartość #

givetalentpoints # – ustawia punkty talentu na wartość #

allammo – dostajesz duuużo amunicji

quit – wyłącza grę

teleport - tleportuje cię tam, gdzie wskażesz kursorem

givesupergun – dostajesz „Super Gun”

givesuperarmor – dostajesz „Super Armor”

giveallxmodes – otrzymujesz wszystkie modyfikacje broni oraz pancerza

giveallomnitools – dostajesz „Omni Tool”

giveallarmor - dostajesz wszystkie pancerze

setrenegade # - ustawia wartość punktów Renegade na #

adjustcredits # – dostajesz kredyty o wartości #

initgrenades # - ustawia liczbę granatów na wartość #

unlockachievement # - odblokowuje osiągnięcia

m_nMaxInventoryItems=9999 - zwiększa ilość miejsc w ekwipunku

Uwaga! Kody mogą nie być kompatybilne ze wszystkim wersjami gry. Nie odpowiadamy za ich działanie lub też jego brak.

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

Clank, gdzie jesteś?!

A Crack in Time jest kontynuacją poprzedniej części serii (Tools of Destruction) oraz dodatku do niej (Quest for Booty). Wtedy to zły doktor Nefarious porwał Clanka i jak się wkrótce dowiemy, uwięził w tajemniczym miejscu zwanym Wielkim Zegarem (The Great Clock), który odpowiada za czas w całym wszechświecie. Ratchet bez namysłu rzuca się na poszukiwanie przyjaciela przemierzając przy tym całą galaktykę. To właśnie jego ruchami pokierujemy przez większą część zabawy, ale systematycznie będziemy wcielać się w robota i odkrywać sekrety Wielkiego Zegara. Jak zawsze będziemy dużo strzelać, walczyć (Ratchet), główkować (Clank), skakać, biegać, latać (Ratchet & Clank) i wiele, wiele więcej.

Całość jest obficie oblana komediowym sosem. Co chwile występują zabawne gagi, żarty i sytuacje, które świetnie wpływają na komediowy klimat gry. Szkoda trochę, że tytuł nie został zlokalizowany w naszym kraju przez co młodszych graczy (lub innych nie znających angielskiego) omija kawał dobrej zabawy. Podczas moich poczynań uśmiech nie schodził mi z twarzy, a co więcej nieraz zdarzało mi się wybuchnąć gromkim śmiechem. R&C świetnie wpływa na humor i samopoczucie.

Może tu? A może tam?

Kierując Ratchetem przemierzamy jedną planetę po drugiej, jednak w przeciwieństwie do innych odsłon serii, aby się na nie dostać trzeba osobiście dolecieć statkiem. Taka nowość daje grze zupełnie nowe pole do popisu. Otóż do zwiedzenia mamy cztery galaktyki, każda prócz głównych planet, na których rozgrywa się główna fabuła posiada również mniejsze, gdzie możemy zdobyć różne bonusy. Ponad to, latając sobie swobodnie (ale po wyznaczonym terenie) naszym krążownikiem (którego można ulepszać, dzięki zbieraniu Zoni) możemy napotkać różne istoty, które zlecą nam dodatkowe questy, za których wykonanie otrzymamy duużo śrubek (waluta, którą płacimy za nowe bronie, zbroje i amunicję). Tak więc w w grze jest wiele rzeczy do zrobienia prócz samego głównego wątku. By sprostać stojącym przed nami przeszkodom, Ratchet otrzymał do dyspozycji spory zestaw pukawek, gdzie prócz „tradycyjnych” blasterów i granatów znajdują się też takie zabawki jak bekająca żaba, czy wbijane w ziemie pręty wytwarzające wyładowania elektryczne. Arsenał jest bardzo zróżnicowany i zdecydowanie urozmaica eksterminację przeciwników.

Co do Clanka, którym również nie raz przyjdzie nam posterować, to więcej przyjdzie nam używać szarych komórek (aczkolwiek nie za dużo) . Mały robot posiądzie umiejętności manipulacji czasem. Dostaniemy do dyspozycji bomby wytwarzające pole, w którym czas płynie wolniej (spowalnianie obiektów) lub coś w rodzaju holograficznego klonowania samego siebie. O co chodzi? Otóż, wyobraźmy sobie, że Clank musi znaleźć się w trzech miejscach naraz. Wybieramy potrzebną opcje i nagrywamy ruchy naszego bohatera udającego się do pierwszego punktu. Następnie powtarzamy to z drugim miejscem. Potem odtwarzamy nagrane czynności, dzięki czemu holograficzne wersje Clanka udadzą się we wskazane punkty, a sami pójdziemy do trzeciego miejsca. Może w opisie wydaje się to skomplikowane, ale w praktyce działa super i dostarcza masę zabawy.  Zagadek jest na prawdę sporo i nierzadko trzeba się porządnie namyślić by z sukcesem wykonać zadanie.

Koosmicznie!

Oprawa audiowizualna to absolutnie najwyższa półka. Poziomy i modele są doskonale zaprojektowane, świetne jakościowo i dopracowane. Pojawiające się co jakiś czas genialne filmiki mogą śmiało konkurować z najnowszymi animacjami studia Pixar. Efektowne wybuchy, gra świateł, dynamiczna animacja – na ekranie dzieje się bardzo dużo, a grze tylko sporadycznie zdarza się zwalniać.  Lokacje zrealizowane są ze sporym rozmachem, powierzchnie planet różnią się od siebie, otoczenie zupełnie nie jest monotonne, a tle przygrywa klimatyczna, odpowiednio dobrana muzyka i realistyczne odgłosy.  Świat gry potrafi wciągnąć i pozwala wczuć się w nastrój galaktycznej podróży, doświadczymy tu wszystkiego – cudacznych stworów, porywających konstrukcji lub kosmicznych pojazdów. Wszechświat nigdy nie był jeszcze tak zachęcający

Lecisz z nami?

Jeśli uważasz się za gracza to powinieneś sięgnąć po najnowsze przygody Ratcheta i Clanka. Doświadczysz tu wszystkiego, czego wymaga się od takiej produkcji. Wciągający świat, zabawną i przemyślaną fabułę, porywającą akcję oraz wyrazistych bohaterów. Rozrywka gwarantowana dla każdego,  a nie jakby się mogło zdawać, tylko dla młodszych odbiorców. To wspaniała historia o przyjaźni, którą powinien poznać każdy fan gatunku.

Ocena: 9/10

Plusy: Humor, bronie, fabuła, oprawa i wykonanie
Wady: Czasem niewidzialne ograniczenia, sporadyczne zwolnienia animacji, błędy kamery

BARDZIEJ WYTRZYMAŁE POJAZDY

W celu uczynienia pojazdów bardziej wytrzymałymi wejdź do katalogu Scripts, a następnie do katalogu Cars. Powinieneś tu odnaleźć siedem plików o rozszerzeniach .xml (police.xml, sports.xml, ambulance.xml i inne). Każdy z tych plików odpowiada innemu pojazdowi i możesz je otwierać z pomocą Notatnika.

Za każdym razem gdy otworzyłeś wybrany plik odszukaj linijkę health value. Przykład:

Dokonaj zamiany wartości po znaku równości, na przykład na:

Dla pewności warto w ten sposób zmodyfikować wszystkie pliki, choć możesz też wprowadzić zmiany tylko do tych pojazdów, z których zamierzasz korzystać w trakcie gry.

ZADAWANIE WIĘKSZYCH OBRAŻEŃ

W celu zwiększenia skuteczności używanych broni wejdź do katalogu Scripts, a następnie do katalogu Weapons. Powinieneś tu odnaleźć pięć plików o rozszerzeniach .xml (railgun.xml, machinegun.xml, rocket_launcher.xml i inne). Każdy z tych plików odpowiada innej broni i możesz je otwierać z pomocą Notatnika.

Za każdym razem gdy otworzyłeś wybrany plik odszukaj sekcję level 1. Możesz zmienić znajdujące się tu wartości:
damage value – zadawane obrażenia
clipSize – pojemność magazynka lub zbiornika
fireFreqInOneSecond – liczba wystrzeliwanych pocisków na sekundę
range – zasięg broni
blastRadius – siła eksplozji

TAŃSZE UPGRADE’Y

W celu obniżenia cen upgrade’ów wejdź do katalogu Scripts, a następnie do katalogu GameRules. Otwórz znajdujący się tu plik upgrade_prices.xml z pomocą Notatnika.

Możesz teraz dokonywać zmian w sekcjach price, zmniejszając domyślne wartości kredytów.

Przykładowo, dokonanie zamiany:

na:

sprawi, że pierwszy upgrade karabinu maszynowego będzie kosztował Cię tylko jeden kredyt.

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

Jeżeli zginiesz w walce możesz spróbować wyratować się zanim gra dokona automatycznego zapisu Twoich aktualnych postępów. W tym celu musiałbyś błyskawicznie wcisnąć przycisk PS (logo PlayStation na padzie) i potwierdzić chęć wyjścia z gry (quit).

Możesz także spróbować sklonować kilka przedmiotów, przy czym wymagany jest udział dwóch graczy. Przyzwij czarnego lub niebieskiego fantoma. Istota ta musi następnie upuścić posiadane przedmioty, wyjść z gry i ponownie do niej dołączyć. Sztuczkę tę możesz powtarzać wiele razy.

Easter eggs

Ustaw datę 31 listopada na zegarze systemowym konsoli, a zauważysz, że przeciwnicy stali się jeszcze potężniejsi. Warto też zauważyć, że możesz zostać przeniesiony w unikalne miejsce jeśli uda Ci się pokonać bossa Vanguard w końcówce tutoriala.

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

1. Utwórz skrót od daorigins.exe znajdującego się w katalogu z grą:
Dragon Age/bin_ship/daorigins.exe
Następnie kliknij na nim Prawym Przyciskiem Myszki (PPM) i wybierz Właściwości, a następnie w polu Element Docelowy dopisz na końcu, po odstępie (SPACJA), linijkę:
-enabledeveloperconsole

2. Teraz znajdź plik keybindings.ini znajdujący się w katalogu:
Moje Dokumenty/BioWare/Dragon Age/Settings/
Otwórz go z pomocą dowolnego edytora tekstu (na przykład Notatnik) i edytuj linijkę tekstu:
OpenConsole_0=Keyboard::Button_X
wpisując zamiast literki „X” dowolny klawisz nie przypisany żadnej akcji w grze, który będzie odpowiadał za wywoływanie konsoli poleceń podczas rozgrywki.

3.  Zapisz plik

B.  Uruchamiamy grę i wciskamy klawisz odpowiadający za wywołanie konsoli. Tutaj wpisujemy któryś z poniższych kodów:

runscript pc_immortal -  Nieśmiertelność (Postać gracza będzie otrzymywać obrażenia, ale nie zginie)
runscript healplayer -  Uleczenie drużyny gracza
runscript zz_money [LICZBA] -  Gracz otrzymuje określoną ilość złota
runscript addxp [LICZBA] -  Gracz otrzymuje określoną ilość punktów doświadczenia
runscript warrior -  Zmiana postaci gracza w wojownika (2 poziom doświadczenia)
runscript rogue -  Zmiana postaci gracza w złodzieja (2 poziom doświadczenia)
runscript wizard -  Zmiana postaci gracza w maga (2 poziom doświadczenia)
runscript addtalent [LICZBA] -  Dodaje talent lub zaklęcie o konkretnym numerze
runscript removetalent [LICZBA] -  Usuwa talent lub zaklęcie o konkretnym numerze
runscript zz_addapproval [CYFRA] [LICZBA DWUCYFROWA] -  Dodaje reputację drużyny; Cyfra określa kompanię, a liczba wartość reputacji
runscript bowlingforferelden -  Tworzy wokół gracza tarczę, która odpycha przeciwników
runscript ai off -  Wyłącza sztuczną inteligencję (AI)
runscript killallhostiles -  Zabija wszystkie wrogie jednostki na mapie
runscript selectparty -  Ekran wyboru drużyny
runscript zz_dropparty -  Usunięcie całej drużyny
runscript zz_addparty -  Likwiduje limit postaci w drużynie gracza
runscript zz_addparty [IMIĘ] -  Dodaje do drużyny postać NPC o wpisanym imieniu
runscript chargen -  Ekran Origin
runscript zz_talk_nearest -  Rozmowa z najbliższą postacią NPC
runscript zz_pre_strategy -  Teleportuje drużynę gracza do Duncan’s fire w Ostagar
runscript zz_pre_demo2 -  Teleportuje drużynę gracza do Ostagar

Uwaga! Konsola i wpisywanie kodów mogą być niewidoczne, ale powinny działać. Wpisując kod zamień nawias kwadratowy na to co znajduje się w środku, czyli np. zamiast [LICZBA] wpisz po prostu 3.  Kody mogą nie być kompatybilne ze wszystkimi wersjami gry

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

Po uruchomieniu gry zaczekaj na wyświetlenie się okna konsoli i wpisz polecenie bind p toggleconsole. Spowoduje to, że już w trakcie właściwej rozgrywki wciśnięcie klawisza P uruchomi konsolę. Za każdym razem gdy zacząłeś nową grę rozpocznij od wpisania hasła sv_cheats 1 i dopiero wtedy wprowadzaj przedstawione poniżej kody.

Kody podstawowe:

give adrenaline – adrenalina
give ammo – amunicja
give defibrilator – defiblyrato
give first_aid_kit – apteczka
give health – regeneracja zdrowia
give pain_pills – tabletki przeciwbólowe
god 1 – nieśmiertelność
kill – popełnienie samobójstwa
noclip – tryb przenikania przez ściany
sv_infinite_ammo 1 – nieskończona ilość amunicji
upgrade_add explosive_ammo – wybuchowe pociski
upgrade_add incendiary_ammo – zapalające pociski
upgrade_add laser_sight – celownik laserowy

Kody dotyczące broni:

give autoshotgun – shotgun
give electric_guitar – gitara
give frying_pan – patelnia
give gascan – kanister z benzyną
give hunting_rifle – karabin snajperski
give machete – maczeta
give melee – pazury łowcy
give molotov – koktajl Mołotowa
give oxygentank – zbiornik z tlenem
give pipe_bomb – bomba
give pistol – pistolet
give pistol_magnum – pistolet Magnum
give propanetank – zbiornik z propanem
give pumpshotgun – strzelba bojowa
give rifle – karabin M16
give rifle_ak47 – Kałasznikow
give rifle_desert – karabin bojowy
give shotgun_chrome – chromowany shotgun
give shotgun_spas – shotgun SPAS
give smg – SMG
give smg_silenced – SMG z tłumikiem
give sniper_military – karabin snajperski
give tonfa – pałka
give vomitjar – żółć Boomera
give weapon_grenade_launcher – granatnik

Kody dotyczące pojawiania się potworów:

z_spawn boomer
z_spawn charger
z_spawn hunter
z_spawn jockey
z_spawn mob
z_spawn smoker
z_spawn spitter
z_spawn tank
z_spawn witch
z_spawn zombie

Kody pozwalające się przenieść w inne miejsce:

Wpisz map x lub changelevel x (zamiast x podaj nazwę mapy).

Lista map:
Rozdział 1
map c1m1_hotel
map c1m2_streets
map c1m3_mall
map c1m4_atrium

Rozdział 2
map c2m1_highway
map c2m2_fairgrounds
map c2m3_coaste
map c2m4_barns
map c2m5_concert

Rozdział 3
map c3m1_plankcountry
map c3m2_swamp
map c3m3_shantytown
map c3m4_plantation

Rozdział 4
map c4m1_milltown_a
map c4m2_sugarmill_a
map c4m3_sugarmill_b
map c4m4_milltown_b
map c4m5_milltown_escape

Rozdział 5
map c5m1_waterfront_sndscape
map c5m1_waterfront
map c5m2_park
map c5m3_cemetery
map c5m4_quarter
map c5m5_bridge

Miasto Fantastyki zaleca uczciwą grę. Powodzenia!

Przedstawiona nam zostaje nowa, alternatywna historia wydarzeń które znamy z filmowej sagi George’a Lucasa nazwana „A Fragile Hope” (ang. Krucha Nadzieja). Rzecz dzieje się na rozżarzonej planecie Tatooine, gdzie wysłany zostaje imperialny asasyn. Nie znamy jego imienia, ani nie widzimy jego osłoniętej hełmem twarzy, lecz domyślamy się, że jest to Starkiller znany nam z głównej kampanii, ukończonej po stronie Sithów (Kiedy zabijamy Dartha Vadera). Zostaje mu wyznaczone zadanie odszukania i zabicia Luka Skywalkera, wybrańca który wdg. przepowiedni miał przywrócić porządek i równowagę Mocy, a jednocześnie żywy, był obiektem inspiracji i wschodzącej nadziei rebeliantów o wolność w galaktyce. Odpowiadając przed samym Imperatorem Palpatine wyrusza w podróż przez piaski rodzinnej planety Luke’a odwiedzając takie lokacje jak domostwa Jawów, Pałac Jabby the Hutt, tatooińskie więzienia, spalarnię śmieci czy lądowisko osławionego Millenium Falcon. Będzie musiał zmierzyć się m.in. z Bobba Fettem i Obi-Wan Kenobim.

Podsumowując: DLC ściśle dopracowane co do każdego szczegółu dostarcza nam nieco rozrywki na jeden wieczór, bo mimo licznych smaczków jest po prostu krótkie. Pozwala nam bliżej się przyjrzeć fabule epizodu Gwiezdnych Wojen na Tatooine, zgłębić tajniki posługiwania się maksymalną dawką Mocy (w wydaniu odpicowanego Starkillera) i przedstawić sobie tło przygody w kontekście – „co by było, gdyby”. Dodatek daje nam też możliwość ponownego przechodzenia w celu skolekcjonowania pięciu trophy dodanych w patchu.

Plusy:
+ szczególowość rozgrywki
+ saga trwa
+ możliwość zmierzenia się z bohaterami Gwiezdnych Wojen
Minusy:
- bardzo krótka rozgrywka
- naciągane, łatwe trofea