Zacznę może od wprowadzenia fabularnego. 300 lat temu na świat Krynn spadł straszliwy kataklizm, będący karą bogów za zbytnią dumę ludzi. Bogowie przestali odpowiadać na modlitwy ludzi i w ten oto sposób zabrakło na świecie magii kapłańskiej (nie miał kto heala strzelić). Tak więc 4 lata przed rozpoczęciem akcji grupa przyjaciół: półelf, krasnolud, rycerz, zbrojny, mag, kender, oraz wojowniczka wyruszają z miasteczka Solace, aby dowiedzieć się czy na świecie można jeszcze znaleźć magię leczącą. Po odbytej wędrówce, wracają do domu, aby odkryć że jest on opanowany przez gobliny, wojowniczka złamała świętą przysięgę i nie stawiła się, a w karczmie spotkać parę ludzi z równin, którzy mają ze sobą laskę mogącą leczyć. I w ten oto sposób rozpoczyna się przygoda rodem z gier fabularnych (może dlatego że Kroniki były wzorowane na scenariuszu, w który grali autorzy książki).

Od pierwszej chwili razi już w oczy połączenie animacji rysunkowej i komputerowej. Komputerowo stworzone są wszelkiego typu ogień, smoki i smoczydła. Rysunkowa cała reszta. Moim zdaniem gdyby pozostać tylko przy wersji rysunkowej, film byłby dużo lepszy wizualnie, ale widać twórcy chcieli pokazać, że potrafią się posługiwać komputerem i nic dobrego z tego nie wyszło. Smoki wyglądają nienaturalnie i poruszają się z brakiem jakiejkolwiek gracji. Natomiast reszta świata jest bardzo miła i lekka w odbiorze: kraina elfów, czy Solace są przyjemne dla oka i sprawiają wrażenie wyciągniętych wprost z bajki opowiadanej przez starców przy ognisku.

Jak powszechnie wiadomo, filmowe wersje książek nie mają zbyt wiele wspólnej fabuły ze swymi pierwowzorami. A tutaj wręcz przeciwnie – bohaterowie wypowiadają kwestie wyciągnięte z ust książkowych oryginałów. Wyciętą tylko kilka fragmentów fabuły, ale nie skrzywdziło to w jakiś specjalny sposób całości. Z części, których nie można było zobaczyć mogę wymienić wiklinowego smoka w obozie, wyleczenie Riverwinda, czy znalezienie przez Tanisa Zabójcy Smoków. A żadnych magicznych nowości na szczęście nie dodano.

Podsumowując, Smoki Jesiennego Zmierzchu są filmem, który mogę z czystym sumieniem polecić zarówno fanom książki, jak i osobom, które ze „Smokami” nie miały jeszcze styczności. Półtorej godziny, które zajmuje cały film, na pewno nie jest czasem zmarnowanym. Tak więc jako ocenę końcową daję solidne +6/10. Dlaczego? Bo tak mi się podoba.

Czas na postacie. Nie będę rozwodził się nad fatalnie zagranymi: głównym bohaterem- mutantem i wybrańcem, jego ukochaną, jej kuzynką czy kumplem głównego bohatera, a także całej zgrai burżujów z rządu. W zasadzie jedyne dwie postacie, które mi się spodobały, to samozwańczy (w pewnym sensie) dowódca Xilienów oraz amerykański (choć wygląda jak Rosjanin) generał, który brał udział w uwięzieniu Godzilli.

Jak już mówiłem, nie o nich będzie tu mowa. Najważniejszymi postaciami, są przecież potwory. Tym razem mamy ich sporo. W Godzilla: Final Wars wystąpiła jak dotąd rekordowa ilość potworów. Dzięki temu, możemy ujrzeć wielkiego jaszczura rozwalającego: Gigana, Kumongę, Zillę, Kamacuras, King Caesara, Anguirusa, Rodana, Hedorah, Ebirah, Monster X, King Ghidorę i zmodernizowanego Gigana. Oprócz tego Godzilli pomoże Mothra, a pierwszą ofiarą ruskopodobnego generała będzie wielki wąż- Manda. Należy jeszcze wspomnieć, czym w ogóle jest Zilla. Oburzeni amerykańską „Godzillą” z 1998 roku, fani grzmieli na japońskich twórców. Tym najwyraźniej także, iguano-dinozaur nie przypadł do gustu, więc aby pokazać jaki z niego kiepski stwór (i udobruchać fanów) Król Potworów pokonuje go w zaledwie kilka sekund.

Czas przejść do najważniejszego punktu programu- walk potworów. Można łatwo zaobserwować, że są znacznie bardziej dynamiczne niż w większości innych filmach o kaiju. Wpływ na to mają min. stwory stworzone za pomocą grafiki komputerowej (o jej niskim poziomie, już nie wspomnę), takie jak wielka modliszka – Kamacuras czy Zilla. Ciężko mi ocenić czy wyszło to filmowi na dobre czy złe. Z jednej strony obserwujemy latającego z gracją Gigana, lecz z drugiej, walka Godzilli z Rodanem, King Caesarem i Anguirusem przeradza się w mecz piłki nożnej.

Nie ma co ciągnąć tego dłużej. Czas na podsumowanie. Godzilla: Final Wars to film po który wart sięgnąć. Robić to należy, pamiętając o jednym. Nie należy spodziewać się błyskotliwej fabuły, barwnych postaci czy genialnych efektów specjalnych. Ba! Nie można liczyć nawet na spójną i ciekawą akcję. Jaki więc jest sens oglądania tego gniota? Moim zdaniem: żaden. Po co więc go oglądać? Moim zdaniem: dla wielkich potworów. Tylko one (a może „aż one”) są warte uwagi i sprawiają,że film da się obejrzeć.
Niech Gigan będzie z Wami.

Film zaskoczył mnie pozytywnie, ponieważ nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy po średniej dwójce. Masa akcji z kilkoma przerywnikami na fabułę, opisującymi poczynania naszych ulubionych bohaterów.

„Więc nawet Jack Sparrow, nie zdołał przechytrzyć diabła”:

Jack Sparrow (Johnny Depp) w ostatnich godzinach życia wykazał się niezwykłym tchórzostwem i uciekł ze statku. Gdy jednak przyszła ostateczna chwila obrony Czarnej Perły przed Krakenem, w końcu zwyciężyła w nim dobroć. Wrócił na statek pomagając odepchnąć straszliwą bestię Daviego Jonesa. Pomimo to Elizabeth Swann (Keira Knightley) zdradziła Jacka. W czasie gdy wszyscy opuścili szalupy, przykułą go łańcuchami do sztokmasztu, zwiększając szanse drużyny na ucieczkę przed powrotem rozjuszonego Krakena. Tak się stało, załoga uciekła a Jack został na statku. Oczywiście wszyscy wzięli go za bohatera, bo panna Swann opowiedziałą wszystkim jak to poświęcił się dla nich. Morska kałamarnica wróciła. „Kapitan zawsze idzie na dno ze swoim statkiem”.

„Czworo z Was próbowało mnie uśmiercić, jednej się udało. Czy ktoś w ogóle przybył tu tylko dlatego, że za mną tęsknił?”:

Stało się. Jack Sparrow … o przepraszam … kapitan Jack Sparrow poszedł na dno ze swoim statkiem. Kiedy wszystko okazało się stracone, Tia Dalma (Naomie Harris) podsunęła pewien pomysł – wyciągnięcia Jacka z Loku Daviego Jonesa. Wszyscy się zgodzili, jednak nie mieli kapitana. Wtem schodzi wielki zapomniany … kapitan Barbossa (Geoffrey Rush)! Tak wyruszają do singapuru prosić kapitana Sao Fenga (Chow Youn-Fat) o mapę wskazującą Kraniec Świata. „Now Up i Down”.

„Immaterial… comes … immaterial”:

Lord Cutler Beckett (Tom Hollander). Wszystko to co się stało z większością piratów, a raczej z tym co z nich zostało ma właśnie swoją genezę w objęciu urzędu królewskiego wysłannika Korony przez Becketta. Owy człowiek dzięki byłemu Komodorowi Jamesowi Norringtonowi zdobył serce Daviego Jonesa, dzięki któremu może szantażować kapitana i załogę Latającego Holendra.

„Świat się nie zmienił … po prostu, jest mniejszy”:

Sam James Norrington został admirałem i głównodowodzącym na Holendrze. Po tych faktach oceany i morza dynamicznie się zmieniały. Kraken został unicestwiony, a życie pirata już nigdy nie miało być takie same. Nadszedł czas, aby zjednoczyć się pod jedną banderą! Nadszedł czas na wojnę. Nadszedł czas na zwołanie Trybunału Braci, wielkiej rady władców piratów z całego świata! Nadszedł czas na przeciwstawienie się reżimowi Kompanii Korony. Zbliża się czas walki o wolność!

OCENA +/-:

Plusy:

+ Kolejna dawka świeżego Humoru
+ Temat piratów
+ Gra aktorska Johnny’ego Deppa (znowu :))
+ Gra aktorska Toma Hollander’a wdg. mnie wybitna
+ Ciekawa batalia w wirze wodnym
+ Różne kultury piratów

Minusy:

- Pomysł Krańca Świata
- Doprawdy dziwny ten Lok Daviego Jonesa :/

OCENA LICZBOWA:

Akcja: 8.6
Muzyka: 9.5
Jakość: 8
Efekty Specjalne: 7.8
Treść i fabuła: 8.3

Wątki:

Humorystyczny: 8.1
Batalistyczny: 7.6
Historyczny: 2.3
Miłosny: 7.2

OCENA ŁĄCZNA: 8.8

Kontynuacja światowego przeboju okazała się „nieco” wymuszona i gdyby nie wybitna gra aktorska Johny’ego Deppa i duża ilość efektów specjalnych, a także pokaźna dawka humoru oceniłbym ten fim na ok. 5. Hollywoodzka produkcja, ot co.

Dłużnik:

Kapitan Jack Sparrow (znany już wszystkim nastolatkom) ma kolejny dług do spłacenia. Kiedyś dawno temu, Jack poprosił legendarnego Daviego Jonesa o wyciągnięcie Czarnej Perły z dna oceanu. Miał być kapitanem przez 13 lat (gdzie pełnił tylko 2), a później musiał spłacić należność w 100 duszach. Tak minął wyznaczony czas, i Jones chciał upomnieć się o swoje. Co było wiadome, Jack Sparrow nawet nie zaczął spłacać zobowiązania tylko poszedł na łatwiznę i chciał wyręczyć się Willem, ponieważ jego jedyna szansa leży w znalezieniu Skrzyniu Umarlaka.

Porwani z ołtarza:
Will Turner (Orlando Bloom) i Eizabeth Swann (Keira Knightley) mieli wziąć ślub, ale przeszkodził im nowy sługa Korony – Lord Beckett. Zakuł ich w kajdany i wsadził do lochu, wpierw proponując Willowi ugodę. Miał dostarczyć busolę Jacka, a w zamian oszczędzić Elizabeth stryczka. Cóż, nie można sie dziwić, że panicz Turner od razu przyjął propozycję.

„Are you fear … death?”:

Davy Jones, kapitan Latającego Holendra dowodzi załogą zmutowanych pół-ryb pół-ludzi, a także ma na usługach ogromnego, mitycznego potwora morskiego – Krakena, kolosalną kałamarnicę. Jones dawno temu zakochał się w pewnej kobiecie. Była ona tak okrutna i zadawała mu tak wielki bół, że nie wytrzymał. Boleść była tak duża, że popadał w szaleństwo, ale za mała by go zabić. Więc jedynym słusznym rozwiązaniem, było wycięcie sobie serca i włożenia do skrzyni. Skrzyni Umarlaka. Pamiętajcie drogie dzieci, jeśli jakaś niedobra dziewczynka Was zrani, wytnijcie sobie serce, a będziecie dowodzić Holendrem przez do końca świata. :)

CZY WIESZ, ŻE… scenariusz Piratów z Karaibów został dokładnie wzorowany na scenariuszu do Gwiezdnych Wojen.

OCENA +/-:

Plusy:

+ Humor
+ Temat piratów
+ Gra aktorska Johnny’ego Deppa
+ Szybki film
+ Muzyka

Minusy:

- Nieco wymuszony sequel
- Za bardzo to wszystko zmierza w stronę bajki

OCENA LICZBOWA:

Akcja: 8.5
Muzyka: 9.5
Jakość: 7
Efekty Specjalne: 7
Treść i fabuła: 7

Wątki:

Humorystyczny: 8
Historyczny: 2
Miłosny: 6

OCENA ŁĄCZNA: 7.1