Problem z galaktycznymi epopejami jest taki, że zawsze przyrówna je się do innych, bardziej znanych światów. Choć świat BiOCOSMOSiS może na pierwszy rzut oka przypominać wam ten znany ze Star Wars, z Diuny czy ten z komiksów Jodorowskyego — nie jest to do końca poprawne skojarzenie. Ten świat rządzi się własnymi prawami, ma własne rasy, system polityczny, a technika poszła w zupełnie innym kierunku. Ten świat jest inny.

Emnisi podróżując po wszechświecie niosą wiedzę po planetach. Pewnego razu jeden z nich, Enone, dociera na planetę Erra Neffia. Nie podoba się to władzy planety. Preventorianie wkraczają na jeden z wykładów Enone, aby pojmać emnicha…

Album „Enone” jest pierwszym z pięciu albumów cyklu „Emnisi” (w planach są jeszcze dwa cykle – Preventorianie i Planetradzi). Każdy z komiksów ma opowiadać o innym emnichu z zakonu Equilibrium. Zakon ten ma zaprowadzić równowagę we wszechświecie. „Equilibrium” znaczy „równowaga”.

Nie, nie jest to album doskonały. W penych momentach po prostu nie wiedziałem co się dzieje. Bo nie jest to komiks, który można czytać bezmyślnie. Gdy zdaje nam się, że akcja zwalnia to właśnie zaczyna pędzić. Dodając do tego czasem niestandardowy układ kadrów, wydawało się to trochę chaotyczne.

Ważniejsze jednak są wrażenia, a po „Enone” czułem zadowolenie, że to przeczytałem i szybko popędziłem po następny album. Ten świat jest fascynujący. Na prawdę.

Ocena: 7,5/10

Scenariusz: Edvin Volinski
Rysunek: Nikodem Cabała
Kolor: Grzegorz Krysiński
Wydawnictwo: ProArte [www]
Polskie wydanie: grudzień 2006
Liczba stron: 52
Format: A4
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
ISBN-13: 978-83-924721-0-0
Cena z okładki: 34,70 zł
www.biocosmosis.com

II wojna światowa. Rok 1942. Kilku członków rumuńskiego ruchu oporu przekazuje ostatni raport. Ostatni, bo za kilka minut ich budynek zostanie okrążony przez niemieckie siły. Bezwzględni hitlerowcy z jednym zadaniem – zabić wszystkich.
W tym samym czasie niejaki Stanley Pielgrzym, brytyjski detektyw, rozpoczyna śledztwo w sprawie śmierci milionera Victora Thorpe’a. Śmierci równie tragicznej co tajemniczej.
Wszyscy jednak żyją w nieświadomości. Nie wiedzą, że w tajnym laboratorium naukowcy Rzeczy przygotowują nową broń zagłady o kryptonimie Legion.
I jeszcze ten dziwny znak…

Ciekawy scenariusz Fabiana Nury, który jest tak rozbudowany i otwiera tak wiele wątków, że trudno było napisać powyższy tekst, żeby za dużo nie zdradzić. Czytając ten komiks wierzyłem w opowiadaną mi historię. I wiem, że to nie tylko zasługa scenariusza.

Historia napisana przez Fabiana Nury dała polę do popisu Johnowi Cassadayowi, który po mistrzowsku rozrysowuje każdą scenę. Nie na darmo komiks został wyróżniony nagrodą Eisnera dla najlepszego artysty 2005 roku.

Kolory Laury Martin świetnie odzwierciedlają klimat scen, idealnie współgrając z rysunkami Cassadaya.

Po pierwszym przeczytaniu komiksu od razu miałem chęć zrobić to jeszcze raz. I znów. Prześwietne low fantasy. Pozostaje mi czekać na część drugą.

Z ciekawostek:
Wypatrzyłem, że jeden z bohaterów, który jest SS-manem, nosi złą czapkę. Czapka przez niego noszona była elementem munduru Heeru czyli piechoty. Ma wygięte boki, a zamiast charakterystycznej czaszki jest kropka (jak u heeru).

Ocena: 9/10

Scenariusz: Fabien Nury
Rysunki: John Cassaday
Kolory: Laura Martin
Wydawnictwo: Sutoris [www]
Polskie wydanie: październik 2008
Tytuł oryginalny: Je suis légion: Le faune dansant
Wydawca oryginalny: Les Humanoïdes Associés
Liczba stron: 56
Format: 215×290 mm
Druk: kolor
ISBN-13: 978-83-61101-08-6
Cena z okładki: 29,90 zł

Z przyzwyczajenia otwieram drzwi. Tuż za progiem stała znana mi skądś dwumetrowa postać witająca mnie uroczym uśmiechem.

– Redaktor fafkoolec? — pyta jegomość
– Janek? — uśmiech rycerza stojącego w moim progu, choć wcześniej myślałem, że to nie możliwe, wydał mi się jeszcze szerszy — To naprawdę ty?
– Wracam właśnie z Wodzirejowa…
– Czytałem co tam się stało — przerwałem — straszna sprawa…
– No właśnie… — wyglądał jakby nad czymś się zastanawiał — Czy mógłbym się u ciebie zatrzymać na noc?

Jego pytanie nico mnie zaskoczyło.

– Twoje pytanie nico mnie zaskoczyło — powiedziałem — Ale dobrze. Zgadzam się.
– Dziękuję – odparł rycerz. Wkroczył do mojego mieszkania i rozsiadł się wygodnie przy stole.
– Sporo się zmieniłeś… — zagadnąłem, siadając naprzeciwko niego – kiedy się widzieiśmy po raz pierwszy wyglądałeś inaczej.
– Wiesz, to wina zmienionego trybu życia. Mojego i tego kolesia z ołówkami…
– Igora Wolskiego ?
– Tak, jego. To wszystko ma na mnie wpływ. On więcej rysuje, ja reguarnie wywijam mieczem… Najpierw to się wydaje dziwne, że chodzi za tobą koleś z kartką i ołówkiem, ale w końcu człowiek się przyzwyczaja.

Jak zmieniał się Janek?

– Jest jeszcze takich dwóch, pomysłowych i ze sporym poczuciem humoru. To oni powiedzieli mi, żebym poszedł do tego miasta — ciągnie dalej Janek
– Jan Mazur i Robert Sienicki ?
– Aa, to znasz ich? Wmawiali mi, że pójdę sobie do miasta, na ten coroczny odpust, że będę mógł tam sobie kupić komiksy, poznam miłych ludzi, a tu nagle jakaś kobieta krzyczy, że jej dzieciak wpadł do kanałów.
– I poszedłeś go ratować?
– Ktoś musi być szlachetny.

I wtedy nastała ta niezręczna cisza, przerywana moim nerwowym bębnieniem palcami o stół. Uświadomiłem sobię, że siedzę naprzeciwko jednego z największych i najodważniejszych wojowników ostatnich lat. Wojownika, którego historie czytałem po kilka razy. Wojownika, któremu nie zaproponowałem nic do picia.

– Herbaty? — spytałem nieśmiało
Spojrzał na mnie wzrokiem, przez który usiadłbym, gdybym właśnie nie siedział.
– Masz może mleko?
– Chyba tak
– W takim razie poproszę mleko.

Rycerz Janek: W kanałach szaleństwa — przykładowe plansze

Minutę później wracałem już z dwiema szklankami świeżego (przynajmniej tak sobie wmawiałem) mleka.
– Proszę — powiedziałem stawiając szklanki na stole.
– Dziękuję — na jego twarz powrócił ten sam uśmiech, którym przywitał mnie stojąc w mych drzwiach.
– Wiesz, tak mnie zastanawia czy nie denerwuje cię to, że nagle stałeś się postacią medialną?
– Czy ja wiem? Nie jestem Zawiszą Czarnym. Niektórzy ludzie zaczęli się po prostu interesować moim życiem. Już nie takimi krótkimi historyjkami jak pokonałem diabła z czarnej wołgi lub wybrałem się na turniej rycerski. Teraz intersuje ich pokonanie odwiecznego zła. Mimo tego jeszcze nikt mnie nie prosił o autograf.
– A to całe zamieszanie? Nowy komiks, strony w internecie, ulotki?
– Jakoś mi to nie przeszkadza — wziął łyk mleka — a nawet jest przyjemne.

Wyglądał jakby zagłębił się we własnych myślach, trochę jakby medytował. Kiedy zaczął chrapać zrozumiałem, że umie spać z otwartmi oczami.

– Przepraszam cię, Janku, chyba napiszę jakąś recenzję.
– Nie krępuj się — odpowiedział rycerz przez sen.

Rysunki: Igor Wolski
Scenariusz: Jan Mazur, Robert Sienicki
Wydawnictwo: Dolna Półka [www]
Polskie wydanie: październik 2008
Liczba stron: 40
Format: B5
Oprawa: miękka
Papier: matowy
Druk: czarno-biały
Wydanie: I
Cena z okładki: 12 zł
Dystrybucja: księgarnie, internet
www.rycerzjanek.blogspot.com