Czym jest Ecchi?

Jest to gatunek mangi, anime, skierowany przede wszystkim do męskiej grupy odbiorców powyżej piętnastego roku życia. Zawiera  dużą ilość podtekstów erotycznych z częstym prezentowaniem kobiet w bieliźnie albo nagich, ale bez pokazywania detali anatomicznych.

Organizatorzy zadbali o atrakcje, a ich listę możecie znaleźć tutaj.

Poniżej zdjęcia:

Wydarzenie miało miejsce w Warszawie w Szkole nr 37 im. Agnieszki Osieckiej.  Od godziny 19.00 (9 lipiec) do 23.00 (11 lipiec) można było korzystać z atrakcji dostępnych na terenach konwentu.

Więcej informacji na temat konwentu znajduję się na stronie oficjalnej organizatorów: www.animatsuri.pl

To zdecydowanie dobry start. Kameralny, nieinwazyjny, ale dobry. Bez spotkań z wielkimi zagranicznymi nazwiskami, jedynie polscy autorzy. Twórcy festiwalu postanowili inaczej przyciągnąć do siebie mieszkańców Warszawy oraz fanów komiksu z całej Polski. Rozsiane po klubach, kawiarniach i pubach wystawy oraz związana z nimi festiwalowa gra ze zbieraniem pieczątek to zdecydowanie trafione pomysły (część wystaw można oglądać po zakończeniu głównej części festiwalu). Do takich zaliczyć można też Komiksowy Przewodnik po Warszawie, darmowy komiks o stolicy rozdawany na KW. To już wyróżnia Festiwal spośród innych znanych mi konwentów komiksowych.

Komiksowa Warszawa rozpoczęła się jeszcze przed oficjalnym otwarciem. Całość zainaugurował mecz koszykówki Wydawcy vs Reszta Świata. Losy wydawców wydawały się przesądzone do czasu kiedy do ich drużyny dołączyło dwóch tajemniczych graczy, zdobywających podejrzanie wiele punktów. Mecz zakończył się wynikiem 103:75 dla wydawców (tak, na stronie KW jest błąd). Po meczu obie drużyny wraz z kibicami wyruszyły na afterparty w znajdującym się nieopodal pubie MASH. Po bardziej oficjalnej imprezie odbyła się jeszcze jedna, której nie będę opisywał z szacunku dla jej inicjatora.

Oficjalne otwarcie nastąpiło jednak w sobotę. Program był dobrze ułożony, spotkania nie były długie, dzięki czemu nie było w nich miejsca na nudę i wciskane na siłę pytania. Muszę jednak przyznać, że znalazły się momenty, w których odbywające się spotkania zupełnie mnie nie interesowały. Gdy ktoś znalazł się w podobnej sytuacji mógł wyruszyć w podróż po Warszawie w poszukiwaniu znaczków do katalogu. Po zebraniu siedmiu otrzymywał jeden komiks z wybranych przez wydawców pozycji. Zabrakło jednak jakiejś odskoczni od prelekcji i wywiadów na miejscu. Niekoniecznie drugiego bloku ze spotkaniami. Może warsztatów z twórcami wzorem BFK?

W trakcie festiwalu otwarta była giełda z komiksami, gdzie dostać można było najróżniejsze pozycje, od bardzo stary do najnowszych, od oryginalnych wydań po polskie. Część komiksów można było kupić taniej niż poza festiwalem.

Wśród dobrych punktów programu można wymienić spotkanie z wydawcami, z Maćkiem Łazowskim i Bartkiem Szymkiewiczem, z Piotrem Kowalskim oraz z polskimi twórcami za granicą. Dobrze poprowadzone, ciekawe rozmowy. Równie dobrze słuchało się spotkania z częścią ekipy Produktu, choć zaczęło się od wyśmiania tekstów Kowalskiego, co mnie zastanowiło. Rozumiem prywatne animozje, ale jako widz głupio się czułem słuchając tego co początkowo płynęło do mnie ze sceny. Głównie dlatego, że Kowalski powiedział kilka sensownych rzeczy.

Trochę zawiodłem się na Schwingu na żywo. Podczas spotkania ani nie padło za dużo o pracy w radiu i przygotowywaniu audycji, ani nie była to audycja na żywo, w stylu tego co jest puszczane w radio. Zraziło mnie natomiast spotkanie z redakcją Fantasy Komiks, a szczególnie słowa Artura Szrejtera — fantastyka jest dla dzieci. Skoro on ma takie podejście to boję się sięgnąć po ten magazyn.

Zaskoczeniem okazał się dla mnie panel „Kobiety rysują mangę”, czyli spotkanie z rysowniczkami ze Studia JG. Nie miałem pojęcia, że coś takiego istnieje i, że polska manga to niekoniecznie kopiowanie wszystkiego prosto z Japonii i udawanie, że ma się skośne oczy. Drugi kobiecy panel, „Kobiety i komiks”, był zaskoczeniem jeszcze większym, choć dużo mniej pozytywnym. Od pięciu kobiet na scenie dowiedziałem się, że mężczyźni odpowiadający za ziny blokują dobre twórczynie, które muszą przez to publikować za granicą (niestety, przykłady nie padły), że od kobiet w komiksie dużo więcej się wymaga oraz, że kompleksy prowadzą do strasznych teorii spiskowych. Głosem rozsądku okazała się Olga Wróbel, mówiła zwięźle i do rzeczy. Szkoda, że prowadząca nie zadawała więcej pytań Agacie Barze, która sama z siebie się nie odzywała. Całość zakończyła się spektakularną kłótnią z jedyną osobą z publiczności, która odważyła się zadać pytanie.

Sobota zakończyła się bitwą komiksową z udziałem znanych rysowników. W pięć minut stający do walki twórcy mieli stworzyć rysunek na zadany temat. Bitwa wprowadziła trochę chaosu. Publiczność wywierała presję na prowadzącego, co zaowocowało kilkoma nietrafionymi tematami bitew, oraz niepotrzebnym wydłużeniem całości. Wygrał gość z zagranicy — Igor Baranko, autor m.in. kozackiego kryminału Maksym Osa. (Na marginesie — warto wiedzieć, że Liga Bitew Komiksowych startuje już niedługo, będzie odbywała się w warszawskim CDQ.)

Razem z bitwą rozpoczęło się oficjalne afrerparty. Zastanawiający i trochę bezsensowny wydaje mi się zarzut który padł na jednym z serwisów, że impreza w tym samym miejscu co cały festiwal spowodowała sytuację w której rodzice z dziećmi ścierają się z grupami pijanych fanów. Spotkania zostały już zakończone, giełda zamknięta i szczerze mówiąc o tej porze nie widziałem już dzieci na sali, choć to nie znaczy, że żadnego nie było. Jednak ten hipotetyczny rodzic, który już został na afterparty z dzieckiem byłby niesamowicie naiwny gdyby sądził, że na imprezie wszyscy będą biegali z soczkiem i colą. Bezsensowne byłoby przenoszenie się do jakiegokolwiek z pobliskich pubów, skoro wszystko było na miejscu. Pomijam fakt, że puby te są nieporównywalnie mniejsze.

W niedzielę, pod koniec festiwalu zostały rozdane nagrody Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego. Członkowie Stowarzyszenia nagrodzili twórców w następujących kategoriach:
Najlepszy scenariusz – Alex Robinson „Wykiwani”
Najlepsze rysunki – Shaun Tan „Przybysz”
Polski komiks roku 2009 – „Łauma” Karola Kalinowskiego
Zagraniczny komiks roku 2009 – ex equo „Opowieści z hrabstwa Essex” Jeffa Lemire i „Fun Home” Alison Bechdel

Umieszczenie głównej części Festiwalu w Centralnym Basenie Artystycznym zdało egzamin. Wszystko było dobrze rozlokowane. Świetnym pomysłem było zorganizowanie miejsca w którym rozdawano autografy w sali ze spotkaniami. Stanie w kolejce było zdecydowanie mniej nudne, a czasem po prostu nie traciło się kolejnego ciekawego punktu programu. Barek był nie tylko miejscem w którym można było zaopatrzyć się we wszelkiej maści (drogie) trunki, ale umożliwiał też spokojne czytanie zakupionych komiksów.

Żałuję jedynie, że Komiksowa Warszawa nie doczekała się wielkiej liczby uczestników. Żałuję, bo wiele stracili. Ten festiwal miał klimat, był kompletnie inny niż Warszawskie Spotkania Komiksowe czy MFKiG. U mnie ma wielkiego plusa. Wierzę też, że przy zapale organizatorów w przyszłym roku z małego festiwalu wyrośnie wielki, poważny konwent. Niewiele mu brakuje.

Zdjęcia: Olek Skweres, Łukasz Mazur

Zapraszamy do Zespołu Szkół Technicznych i Handlowych im. Franciszka Kępki przy ulicy Józefa Lompy 11 w Bielsku-Białej w dniach 16, 17 i 18 kwietnia roku 2010.

Zamieszczamy również link do strony Grojkon 2010 i obiecujemy, że tak jak w zeszłym roku pojawimy się na konwncie (miejmy nadzieję że tym razem oficialnie).

Fabularny czas i miejsce: czerwiec roku 492 ery Ammana, Antalia. Ściślej – Antalijskie Zagórze.

Zagórze to najbardziej na wschód wysunięty skraj Antalii. Główne osiedle Zagórza, Trzekoszyce, to jedyne antalijskie miasto na wschód od Gór Gawronich. Przecinając góry na Przełęczy Bandyckiej w Trzekoszycach kończy się wiodący przez całą Antalię Trakt Królewski.

Od południa Szara Grań oddziela Zagórze od Księstwa Świn i Bolkowa; na Przełęczy Mglistej przecina ją (obecnie nieuczęszczana) droga do Prasslawi, odległej od Trzekoszyc o kilka dni marszu.

Na północ i wschód od Trzekoszyc leżą rozległe, niemal bezludne lasy, za którymi zaczyna się Mroczna Puszcza.

szczegóły

http://www.fantazjada.pl/content/view/174/202/

www.fantazjada.pl/forum

Tak niewiele czasu.

Na trzy dniowy konwent przygotowano 8 bloków tematycznych, często trzeba było wybierać pomiędzy jedną świetną prelekcją a konkursem czy też pokazem. I tak pierwszy dzień to przede wszystkim jubileuszowe konkursy czyli konkurs na temat wiedzy o 10 letniej historii konwentu, pokazywanki i konkurs muzyczny, masa nagród, świetni prowadzący a i przyznać muszę, że na konkurs muzyczny nie udało mi się wejść tak dużym zainteresowaniem się cieszył. Kolejnym punktem programu którego nie można tak po prostu ominąć były dyżury autorskie a przez 3 dni można było spotkać aż 20 autorów! Nie można zapominać o Uroczystej Galii Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, wręczanej po raz drugi na Falkonie a laureatami zostali Rafał Kosik za powieść „Kameleon” Krzysztof Piskorki za powieść „Zadra”(t.1) oraz Anna Brzezińska za powieść „ziemia niczyja”. Ku uciesze głównie męskiej części uczestników odbył się (mocno spóźniony bo ponad godzinę) pokaz mody gotyckiej który był jednocześnie jednoaktowym dramatem zainspirowanym powieścią M. Bułhakova „Mistrz i Małgorzata” po pokazie każdy kto wytrwał w kolejce dostał kawałek urodzinowego tortu.

Podsumowując

Dziesiąte urodziny to spore wyzwanie ale tak długa praktyka sprawiła, że więcej było tych głosów pozytywnych niż negatywnych, i już trzeciego dnia na spotkaniu z organizatorem Krzysztofem „Krzysiem- Misiem” Księskim można było dowiedzieć się kilku rzeczy, pierwszą i najważniejszą jest to, że pobito rekord 1800 osób, tyle odwiedziło i pomagało stworzyć ten konwent, a taki tłum trzeba gdzieś pomieścić dlatego wynajęto XIV Liceum Ogólnokształcące im. Z. Herberta w Lublinie aby tam zorganizować noclegi, co na organizatorach wymusza też zastanowienie się czy w przyszłym roku nie przenieść konwentu do większego budynku. Po drugie 11 Falkon stoi pod znakiem zapytania, jednak Krzyś-Miś zapewniał, że dołoży wszelkich starań aby się odbył. Falkonowi oraz całej organizacji życzymy 100 lat i 100 kolejnych konwentów na których będzie padać więcej rekordów.

Zobacz fotorelację!

Video Games Live to seria koncertów prezentujących muzykę z gier komputerowych w aranżacji orkiestry. Na trzech dużych telebimach w towarzystwie wielu laserów i innych efektów specjalnych prezentowane są różnego rodzaju klipy z gier komputerowych. To oraz różne wydarzenia w trakcie trwania koncertu (jak choćby gra w Space Invaders przez osobę z publiczności) tworzą niesamowite widowisko znane już na całym świecie!

W tym roku wydarzył się cud i ekipa VGL przybyła do naszego małego, często pomijanego kraju.  A konkretniej na warszawski Torwar w środę 18 listopada.  Do swojego przedsięwzięcia zaangażowana została Polska Orkiestrą Sinfonią Iuventus oraz Chór Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Dyrygentem był pewien Szwajcar, którego imienia nie mogę sobie niestety przypomnieć ani nigdzie znaleźć. Całość zaś poprowadził twórca serii koncertowej Tommy Tallarico.

Kiedy w październiku przysłano mi bilety byłem bardzo pozytywnie nastawiony do imprezy. Niestety, mój entuzjazm mocno opadł gdy na kilka dni przed koncertem przeczytałem o „przeniesieniu” widowisk w Zabrzu i Łodzi na bliżej nieokreślony termin. Oficjalnym powodem były „usterki techniczne”, lecz patrząc na to iż organizatorzy w zamian proponowali bilety na koncert w Warszawie jasnym stało się, że zainteresowanie musiało być małe i chciano zgromadzić wszystkich chętnych na jednym koncercie. Jak potem sprawdziłem na oficjalnej stronie VGL, imprez w Zabrzu i Łodzi nie było nawet w terminarzu! Wtedy zaczęły się moje obawy co do ilości osób, które pojawią się 18 listopada na Torwarze.

To była środa. Dla mnie osobiście bardzo trudna środa ze względu na bardzo męczący dzień w szkole. Liczyłem jednak na wieczorne odstresowanie i już na kilka minut przed godziną 18 pojawiłem się pod zamkniętymi drzwiami Torwaru. Razem ze mną był mój kumpel oraz jakaś setka innych ludzi, którzy zdecydowali się przyjechać dwie godziny wcześniej na zapowiadane hucznie przez organizatorów „wydarzenie specjalne„. Według wpisu na stronie miały się odbyć konkursy (podkreślam liczbę mnogą!), których zwycięzcy mieli np. grać podczas koncertu, a ich poczynania miały być wyświetlane na telebimie.  Do tego miały pojawić się również stanowiska wystawców związanych z branżą gier.  Gdy kilka minut po 18 otwarto drzwi i tłum (to może zbyt duże słowo) wparował do środka okazało się, że… nic tu prawie nie ma! Przed salą było tylko ubogie stoisko z piciem i przekąskami do którego automatycznie ustawiła się kolejka, miejsce, w którym dwie niezbyt urodziwe hostessy pozwalały pograć na jakieś Nokii w Need for Speeda, stoliczek z napisem Cosplay Content (w którym nikt nie wziął udziału), sklepik z bardzo drogimi gadżetami (które mimo to nieźle się rozeszły) oraz stoisko z Guitar Hero na Playstation 2 – był to jedyny z obiecanych konkursów – zwycięzca dał popis swoich umiejętności przed publicznością, ale o tym zaraz. W tym momencie moje wątpliwości osiągnęły szczyt, ubogi w atrakcje hol świecił pustkami, a moim zajęciem na najbliższe dwie godziny stało się czekanie w długiej kolejce po najdroższą w moim życiu coca-colę. Do kasy dotarłem akurat w momencie gdy otwarto wejście na salę.

Przez ten czas przybyło całkiem dużo ludzi, lecz to i tak było mało w porównaniu z tego typu imprezami na Zachodzie.  Zdałem sobie wtedy sprawę, że Polacy potrafią jedynie marudzić, że nic się nie dzieje, a gdy już ktoś zdecyduje się nas odwiedzić to pokazują mu środkowy palec. Albo że jesteśmy sknerami lub nie stać nas na bilet (wydatek ok 90-160 złotych w zależności od sektora).  Lekki zastrzyk optymizmu pojawił się dopiero gdy stałem w kolejce do mojej części sali (Płyta, rząd 9, baaardzo blisko sceny) – wmawiałem sobie, że całkiem nas tu dużo i będzie bardzo fajnie. Smutek jednak powrócił kiedy wszyscy zajęli swoje miejsca i zrobiło się jakoś tak… pustawo. Boki sali świeciły pustkami i gołym okiem było widać, że niewiele osób zdecydowało się przyjść. Innym możliwym powodem była słaba reklama imprezy, sam natknąłem się chyba tylko na jakieś bannery w internecie, a tak to nic.

By umilić czas widowni, w trakcie którego orkiestra i chór zajmowały swoje miejsca, na telebimach wyświetlono nam Yuri The Only One oraz filmik, w którym kilku gości przebranych za Pacman’a oraz duszki gania się po Nowym Jorku. Jak dla mnie trafiony strzał i miłe zajęcie czasu. Kilka minut po 20 zgasły wszystkie światła i rozległ się głos zapowiadający prowadzącego. Za chwilę miało się zacząć coś co zmyło cały mój niesmak.

Gdy na scenę wkroczył Tommy Tallarico rozległy się gromkie brawa i okrzyki. Prowadzący przywitał się rozpoczął gadkę o VGL, jak miło być w Polsce i tym podobne. Wchodził przy tym wspaniale w dialog w publicznością zachęcając do okrzyków w trakcie całego koncertu i świetnej zabawy. Bardzo podobał mi się sposób w jaki poprowadził całą imprezę – żywo i z poczuciem humoru, nie przynudzał i sprawiał, że wciąż coś się działo.  W drugiej części koncertu sam wziął udział przy kilku utworach wspierając orkiestrę grą na gitarze elektrycznej.

Nim koncert się rozpoczął puszczono nam również film ku pamięci M. Jackson’owi przedstawiający przerobione stare gry tak by pojawiła się w nich pikselowa postać króla popu. Zaś pierwszym „oficjalnym” utworem była kompilacja klasycznych gier z ery 8-bitowej. Gdy orkiestra została wprawiona w ruch, a lasery rozpoczęły swój taniec poczułem jak zaczynają przechodzić mnie dreszcze, które nie zniknęły do końca widowiska.

Następnie zaprezentowano klip ze wszystkich części Metal Gear Solid w trakcie którego na scenie pojawił się mężczyzna przebrany za żołnierza z charakterystycznym dla serii wykrzyknikiem nad głową, który wyskoczył gdy obok pojawiło się chodzące pudło. Żołnierz przyjrzał mu się przez chwilę i wrócił do patrolowania by pod koniec utworu opuścić scenę. Gdy muzyka ucichła, pudło wyleciało do góry, a spod niego wyłonił się prowadzący rzucający zabawnymi komentarzami w kierunku publiczności. Co chwilę dało się słyszeć śmiechy, krzyki i oklaski. Gdy Tommy zniknął za kulisami na telebimie pojawił się Kratos i logo God of War. Podczas tego utworu po raz pierwszy popis dał chór. Wielokrotnie słuchałem soundtracków z gier jednak nigdy nie powodowały one u mnie takich wrażeń.

Ciąg dalszy trwał podobnie, zaprezentowano wiele kultowych gier, zarówno starszych jak i nowszych. W pierwszej części spektaklu ciekawym wydarzeniem, była sytuacja gdy wybrana osoba z publiczności (niestety, gołym okiem dało się zobaczyć, że jest podstawiona) grała na telebimie w Space Invaders przy akompaniamencie orkiestry. Do strzelania otrzymała specjalny przycisk, a statkiem sterowała biegając na lewo i prawo sceny (gracz został ubrany w specjalną koszulkę kompatybilną z grą). Śmiałek radził sobie dzielnie, lecz zabrakło mu kilku sekund (miał dwie minuty) by zestrzelić wszystkie wrogie statki.

Po półtorej godziny prowadzący zaprosił wszystkich na 20 minutową przerwę zapowiadając przy tym występ zwycięzcy w Guitar Hero. Miał duży problem z wymówieniem jego nazwiska czym wprawił w śmiech znaczną część widowni. Jak się potem okazało, zwycięzca nazywał się Piotr Maciążek. W trakcie przerwy spektaklu na telebimie wyświetlane było klimatyczne „Loading Video Games Live part 2″ i pasek stanu ładowania.

Kolejnym wydarzeniem w trakcie przedstawienia był popis umiejętności pewnego niewidomego Japończyka, który potrafił zagrać na fortepianie motyw z każdej gry. Na dowód tego to publiczność krzyczała nazwy gier, których miał zagrać, a on posłusznie wprawiał wszystkich w osłupienie. Jako osoba bardzo młoda nigdy jeszcze w moim krótkim życiu nie widziałem by ktoś tak szybko machał palcami i do tego jeszcze trafiał w odpowiednie klawisze tworząc w ten sposób wspaniałą muzykę. Muszę przyznać, że wielki szacunek dla niego.  Japończyk pojawił się na scenie kilkukrotnie.

W drugiej części zaprezentowano klip z nigdzie wcześniej nie pokazywanymi filmami z nadchodzącego Starcraft’a 2,  oszałamiający utwór związany z World of Warcraft, Castlevanię, Halo (w trakcie którego na scenie pojawił się Master Chief), prezentację zdjęć osób przebranych za postaci z gier (Cosplay) oraz wiele, wiele więcej. Łącznie około 20 klipów. W trakcie tego miał występ zwycięzca konkursu w Guitar Hero. Tommy obiecał mu, że jeżeli na trudnym poziomie wywinie wynik ponad 15 tysięcy to dostanie torbę pełną gadżetów. Dla Piotra nie było to problemem i ustanowił o wiele większy rekord. Była to kolejna osoba, która zachwyciła mnie tego wieczora, od razu było widać, że spędził wiele godzin nad tą grą i doprowadził swoje umiejętności w niej do wielkiej precyzji. A propose świetnej komunikacji prowadzącego z publicznością był event przed wyświetleniem klipu z Mario, w trakcie którego Tommy skutecznie zachęcił widownię do wspólnego zanucenia popularnego na całym świecie motywu z tej właśnie gry. Efekt był zadziwiający i niezwykle zabawny. Szczególnie pierwsze próby kiedy były problemy ze zgraniem się. Jednak za którymś razem wreszcie się udało i po sali rozległo się donośne „tumtumtutmtum” (czy jakoś tak ^^).

Wybaczcie słabą jakość zdjęcia, ale nie byłem odpowiednio wyposażony ;)

Widowisko zakończyło się po wielominutowej owacji na stojąco około godziny 22:40.  Zaraz po koncercie była możliwość porozmawiania z twórcami VGL oraz zebrania od nich autografów. Sam niestety musiałem opuścić już Torwar i z głową pełną wrażeń udać się do domu. Show, w którym wziąłem udział pozwoliło zapomnieć mi o niesmaku związanym z „wydarzeniem specjalnym” oraz małą frekwencją.  Jeżeli Tommy ze swoją ekipą postanowią wrócić do Polski za rok to z pewnością przyjdę na ich zapierający dech w piersiach występ, w trakcie którego każdy mógł się przekonać, że gry video to nie jedynie zabawa dla dzieci.

PS: Tutaj możecie obejrzeć dwa filmiki z koncertu przedstawiające World of Warcraft oraz Starcraft II

Przeglądając informator, doszedłem do wniosku, że nie ma szans żebym opisał chociaż powierzchownie wszystko co działo się na Porytkonie. Rzędy stoisk w których można była sobie kupić od książkę Jacka Komudy do poduszki z Horo z Spice and Wolf. Wystawił się również Warszawski Trik-Trak, bodajże jeden z głównych „nagrododajców”, ale o tym później. Podziwiając wszystkie te cuda, wpadłem przypadkiem na Andrzeja Pilipiuka, ale był tak zagoniony, że nie był w stanie zamienić nawet kilku słów. Tak więc wyruszyłem zobaczyć jak wygląda Games Room. ŁAŁ… Zaopatrzenie mieli świetne: Neuroshima Hex, Battlestar Galactica, WoW, Agricola, Wiochmen Rejser, Dungeoneer i wiele innych tytułów, które sprawiały że można by przyjechać tylko po to aby grać planszówki. Ale jako że byłem oddelegowany służbowo, tak więc wybrałem się dalsze zwiedzanie. Najbardziej zauważalni na konwencie byli wszyscy cosplay’owcy, których było od groma.

Przestawiali całkiem solidny poziom, tak więc spotkałem drużynę z Hellsinga, Naruto czy też Code Geass. Popularnością cieszył się również blok postapokaliptyczny. Pokój, który zajmowali cały czas był oblegany przez słuchaczy. W pewnym momencie wpadłem na twarz znajomą jeszcze z Toporiady – tak Proszę Waćmości, oto Jacek Komuda, który z typowym dla siebie zwyczajem pytał się organizatora (tu bodajże Bąka), gdzie znajduje się najbliższy pub (który o dziwo zwał się Sarmata). Tak więc Jacek zostawił tylko w sali, w której miał prowadzić prelekcję notatkę, że jest w Sarmacie i tam można z nim pogadać. Skoczyłem po Vampira i 2 jego znajomych, i po kilku minutach dogoniliśmy Jacka, który później zgodził się na wywiad (się niestety dopiero tworzy). Dyskusje były związane raczej z tematyką konwentową, ale przez moment przysłuchiwałem się dyskusji na temat prezydenta miasta Łódź. Po powrocie na teren konwentu akurat załapałem się na konkurs wiedzy o uniwersum Warcraft’a. Stworzyłem 4 osobową drużynę z kompletnie mi niezanym towarzystwem… i zdobyliśmy 3 miejsce za co każdy z nas otrzymał 50000 porów (waluta konwentowa, odpowiednik 25PLN), za które zakupiłem komiks „Starcraft: Frontline”, który zamierzam w najbliższym czasie zrecenzować. Jako, że na konwentach godziny późne nie istnieją, tak więc koło 23 trafiłem na znajomych z pociągu, przygotowujących się do sesji w Vampir: Maskarada. Pomimo iż, wcześniej nie miałem bliskiej styczności z tym systemem, już po pół godzinie miałem gotową postać. Skończyliśmy koło 4 i z poczuciem godnie spełnionego obowiązku udałem się na spoczynek.

O sobocie nie będę się zbytnio rozpisywał. Jeżeli ktoś nie był na konwencie, nie ma szans żeby wyobraził sobie ogrom tego przedsięwzięcia. Najłatwiej opisać to jako piątek z jeszcze większą ilością atrakcji: larpy, konkursy, prelekcje na wszystkie możliwe tematy, pełny games room, sala konsolowa, dance dance revolution, ultra star, dobra stołówka :) i wiele innych.

Pokręciłem się też przy Star Wars Minatures, Bitewniakach i MtG. Ba… nawet zostałem wysłany na spotkanie autorskie z Tomaszem Lewadowskim do pobliskiej biblioteki i udało nam się podyskutować na kilka ciekawych tematów. Sobota minęła tak szybko, że nawet nie spostrzegłem się, jak obudziłem się w niedzielę.

Niedziela była natomiast trochę spokojniejsza, ot można się było popakować i uczestniczyć w ostatnich punktach programu. Z samego rana poszedłem jeszcze na konkurs o Mrocznych Przygodach Billego i Mandy, tworząc przypadkową drużynę (o szlachetnej nazwie Uganda) z przedstawicielką płci pięknej i … WYGARALIŚMY!!! Pytania były po prostu straszne (dzieliły się na trudne i „nawet nie pytaj”), ale w czasie dogrywki w finale zdołaliśmy wysilić nasze szare komórki. Przyszedłem tam dla czystej zabawy, a wyszedłem z 75PLN(w porach rzecz jasna) nagrody, którą wymieniłem na 2 startery Veto. Później kręciłem się już tylko przy magicowcach, gdyż reszta konwentu powoli się zbierała. Ot, obejrzałem sobie kwalifikacje do Pro Tour. Gdy już koło godziny 19, mój szofer zakończył grę, nie pozostało mi nic innego jak pożegnać się z orgami i podziękować za wspaniały konwent.

Teraz słowem końcowym należałoby to podsumować. Porytkon jest imprezą obowiązkowo dla szanującego się konwentowicza. Pomimo obsuwających się godzin i wypadających punktów programu, organizatorzy wszystko ładnie potrafili ogarnąć. Nawet zorganizowali lokal w Sosnowcu na „Porytkonowe After Party”. Bąku, Diabeł i reszta grupy wykonała kawał solidnej roboty. Tak więc pozostaje mi tylko wrzucić linki i poczekać na Porytkon 4(i 1/3?).
Filmik
Zdjęcia

Dzień drugi, dla którego warto jednak było przyjechać.
Po długiej i ciężkiej nocy spędzonej na piątym piętrze Łódzkiego Domu Kultury przy dźwiękach donośnego chrapania, nadszedł czas pobudki. Należało tylko zjechać windą, by znaleźć się w centrum festiwalowego szaleństwa. Wystarczyło nałożyć na rękę stylowe, różowe opaski i jazda!
Na pierwszy ogień poszedł budynek Textilimpexu i część targowa festiwalu. Jeśli miałeś szczęście i przybyłeś wystarczająco szybko mogło udać Ci się złapać ludzi z Dolnej Półki, jeśli nie pozostawały Ci wszystkie pozostałe stoiska. Najlepsze miejsce dorwali twórcy „Biocosmosis” – koniec sali wraz z mnóstwem miejsca na projekcję plansz, wywieszenie grafik, czy rozdawanie autografów. Tuż przed nimi można było spróbować swoich sił w płynięciu kajakiem po Piotrkowskiej, chociaż, tak naprawdę, zdolni do tego byli jedynie prawdziwi twardziele. Kultura Gniewu garściami rozdawała przypinki, podobnie jak Egmont, który do kompletu dołączał dmuchany świetlny miecz (made in China). W otwartej sali odbywały się konkursy, rozdawanie autografów i prezentacja tabletów Wacom, która nieustannie kusiła przybyłych komiksiarzy i pseudotwórców.
Po całkowitym spłukaniu się z pieniędzy nie pozostawało nic innego, jak powrót do ŁDK i wciśnięcie się w przyjemny kącik Dużego Kina. I bardzo dobrze! Bo oto w samo południe miało miejsce najciekawsze spotkanie całego Międzynarodowego Festiwalu Komiksu (i Gier). Scott Lobdell, scenarzysta X-menów oraz Fantastycznej Czwórki, a także całkiem niezły komik, opowiadał o swojej współpracy z Marvelem, różnicą między pracą nad filmem, a pracą nad komiksem, a także o tworzeniu scenariuszy. Publiczność raz po raz wybuchała śmiechem, podobnie jak sam tłumacz, który często miał kłopoty z wizualnym tłumaczeniem gestykulacji gwiazdy.
Chwila ochłonięcia i przyszedł czas na następną atrakcję. Godzinny panel dyskusyjny dotyczący porównania burtonowskiej i nolanowskiej ekranizacji Batmana. Nie powiem, było ciekawie. Charyzmatyczni przywódcy przemawiali ciekawie i z sensem, przez co czasem ciężko było dopchać się do głosu słuchaczom na sali. Dyskusja cieszyła się niezłą popularnością – wszystkie miejsca siedzące były zajęte, a co bardziej agresywni dyskutanci zostali po spotkaniu, by dobitnie wyjaśnić parę kwestii prowadzącym.
Chwilę po zakończeniu do sali władowała się wielka gwiazda festiwalu – Jeż Jerzy, zdobywca głównej nagrody za album roku 2009. Tuż za nim weszli jego twórcy: Tomek Leśniak i Rafał Skarżycki. Spotkanie było miłe i kameralne. Ojcowie Jeża skupili się głównie na historii jego powstania, kręconym filmie pełnometrażowym oraz innych projektach, które wykonywali. Nie odbyły się warsztaty, dumnie zapowiedziane w programie, za to twórcy (poza spojlerami na temat najnowszego komiksu „Jeż Jerzy musi umrzeć”) ujawnili datę premiery pełnometrażowego filmu. Zapowiedziana jest ona na październik 2010 roku i niewykluczone, że możliwa jest przedpremiera na kolejnym MFK.
Szybki obiad i chyba najbardziej oczekiwana część festiwalu – gala finałowa w Wytwórni. Dojazd nie stanowił problemu, autobus komunikacji miejskiej z dumnymi literkami ‘KO’ zamiast cyferek kursował co pół godziny, aż do 20:00. Wytwórnia miała klimat, to trzeba przyznać. Dwie ogromne sale, stare lampy i fluorescencyjne światła zmieniające kolor robiły wrażenie. Małe wzburzenie wśród uczestników wzbudził fakt, że piwo można było dostać dopiero po zakończeniu rozdawania nagród, a palić wolno było jedynie na korytarzu. (Oczywiście wszyscy dobrze wiemy, jakie to zacne trunki dolewano gwiazdom do soku, podczas gdy biedne szare myszki musiały zadowolić się ‘Whisky colą’.) Jakoś udało się to przecierpieć, głównie dlatego, że nikt nie przyniósł butelek z benzyną. Jednak nawet rozdanie nagród miało swoje momenty. ‘Congratulation! x3’ pana prezydenta Łodzi dzielnie przetłumaczone przez tłumacza oraz fragment „Twilightu” w wykonaniu Bartosza Sztybora. Cztery wystąpienia Sztybora później i trochę rozpoczęły się wybory Miss Festiwalu. Ku zaskoczeniu wszystkich, a najbardziej samego zwycięzcy, po długim boju z Grzegorzem Rosińskim na polu bitwy pozostał Konrad Okoński, zostając tym samym Miss Roku 2009. Całość zwieńczył udany koncert zespołu „Cool Kids of Death” i trochę mniej udany „Żelaznej bramy”. Tak zakończył się dzień drugi.

Dzień trzeci, w którym żałuje się, że trzeba wracać.
Po całonocnej imprezie i przespaniu tych 15 minut znów trzeba było wstać, by niczego nie przegapić. Na szczęście tym razem pod ręką była butelka z wodą, także poranek nie był tak ciężki jak sobotni. Organizatorzy całkiem mądrze pierwsze tego dnia spotkanie z Ramonem Perezem wyznaczyli na 10:45. Autor „Kukuburi” okazał się sympatycznym człowiekiem, z polskimi korzeniami. Na drugie ma Krzysztof. Jego wierni fani w pierwszym rzędzie robili falę, natomiast on opowiadał o swojej pracy, o tym dlaczego zdecydował się publikować w sieci, a także o stanie cywilnym. Konrad Hildebrand zgrabnie poprowadził spotkanie, a koniec nastąpił za szybko i niespodziewanie. Niestety, nie mogłam zostać na premierze „Łaumy”, głównie przez wzgląd na pociąg, a szkoda, bo to naprawdę zacny komiks, którego nie sposób nie kupić.

Co było na minus? Brakowało gwiazd. Ludzie narzekali na zbyt małą ilość zaproszonych gości. Nie podobało się również rozrzucenie festiwalu po całej Łodzi, głównie przez kłopoty ze znalezieniem przystanku komunikacji miejskiej. Poza tym to impreza godna polecenia. Profesjonalna, ciekawa i, co najważniejsze, dająca możliwość spotkania ciekawych ludzi. Jeśli za rok o tej porze nie będziecie mieli co ze sobą zrobić wsiądźcie w pociąg i jedźcie do Łodzi. Ja tam będę.

Autor przeprasza wszelkich czytelników, którzy chcieliby słyszeć o wszystkich punktach programu. Niestety, atrakcji było mnóstwo, a ja nie mogłem się rozdwoić.

Ku zadowoleniu NATconowiczów kolejka rozładowała się dość szybko i od razu można było przystąpić do zwiedzania terenu konwentu, w oczekiwaniu na oficjalne rozpoczęcie. Cztery pokoje przeznaczono na panele i konkursy, standardowo sala gimnastyczna zyskała miano maina, dwa pomieszczenia przez cały czas wypełnione były graczami ustawiającymi się w kolejki do konsol, a w kasynie wielbiciele planszówek mogli odpocząć od tłumów i hałasu.  Do tego dochodzi jeszcze Sound Area, w której przesiadywali maniacy AMV, DDR, gdzie konwentowicze łamali nogi na matach do tańczenia i salka karaoke. Nie zapomnijmy też o rozstawionych na korytarzach  stoiskach, gdzie chętny nabywca mógł w kilka minut zyskać parę drobiazgów i tym samym opróżnić portfel. Jednym słowem – było co robić.  Z mniej rozrywkowych pomieszczeń należy wymienić sklepik, gdzie ratowano życie z pomocą arsenału rozmaitych produktów po niewysokich cenach, toalety oraz tajemniczy pokój, w którym fotografowano lalki.

Wśród paneli znalazły się tak oryginalne pozycje jak „Profile psychologiczne postaci z anime”, „Gadżety elektroniczne w życiu młodego Japończyka” , koncert Rei Hazuki, konkurs w budowaniu mechów, na którym przy pomocy tektury, taśmy klejącej i innych zdobytych na szybko gadżetów uczestnicy upodabniali się do maszyn znanych nam  z prawie każdej futurystycznej mangi oraz gwóźdź programu – Festiwal Natconowy pełen sushi, herbat, arbuzów, jabłek, łowienia ryb i paru niegastronomicznych atrakcji*. Do tego powiedziano co nieco o konwentach,  kulturze japońskiej, dyskutowano o azjatyckich komiksach (poza twórczością z kraju Kwitnącej Wiśni rozmawiano także o manwach z Korei), a także o różnych grach MMO. Nie zabrakło także stałych punktów programu, takich jak Cosplay i projekcje anime (w tym hentai). Miłą odskocznią od głównego tematu konwentu były kalambury, familiada, nocny poker, monopol, a nawet konkurs improwizowany Whose Line is it Anyway.

Jak widać, było co robić. Nawet jeżeli ktoś nie był szczególnie zainteresowany powyższymi tematami mógł złapać do ręki pada i zagrać na jednej z wielu konsol. W arsenale znalazły się: X-box 360, Playstation 3 oraz Nintendo Wii. Wśród dostępnych gier na największą uwagę zasługują Soul Calibur IV, Tekken 5, Guitar Hero (przy którym niestety zawsze ciągnęła się długa kolejka), Dragon Ball oraz Street Fighter IV. Oldschoolowcy nie mieli na co narzekać, ponieważ drugą konsolową salę przesunięto o kilkanaście lat, do czasów, kiedy królowały tytuły pokroju Duck Hunt.  Szkoda tylko, że przedpotopowa salka została szybko zamknięta, więc spóźnialskim zostało tylko przejść do next-genowego pomieszczenia lub razem ze znajomymi zasiąść przy grze planszowej w kasynie. Na rozstawionych tamże stolikach toczyła się nieustanna rywalizacja pomiędzy konwentowiczami. Niestety, nie potrafię wymienić nawet połowy z dostępnych tytułów, więc wspomnę jedynie o Neuroshimie Hex, Jungle Speedzie i Jendze. Zadziwiła mnie tylko obecność planszówki – wariacji na temat gry w pchełki. Jak to? Rozrywka dla dzieci wśród poważnych mangowców? Nie godzi się! Na szczęście na konwentach zasady „co się godzi, a co się nie godzi” ulegają zmianom, a ja spędziłem kilka miłych chwil na pstrykaniu w żetony…

Poza wyżej wymienionymi zajęciami, Natconowcy robili różne rzeczy. Leżeli na zewnątrz i gapili się w niebo, siedząc z gitarą na korytarzach poszukiwali fortuny, chodzili z tabliczką „Free hugs”, rozmawiali w przysklepowej kawiarence na temat anime, tańczyli na DDR, zostawali wywaleni z powodu igieł** targowali się o cenę stoiskowych pamiątek lub po prostu błąkali się bez celu. Mniejszość nawet trochę spała – tracąc tym samym sporo ciekawych atrakcji.

Nie mogę też powiedzieć, że wszystko było idealnie. Już na wstępie dowiedzieliśmy się, że jedna z dwóch męskich toalet została zamknięta. Niestety przez mylące ogłoszenia na temat koncertu Rei (najpierw pisano, że go nie ma, następnie dano poprawkę, iż jest) nie udało mi się zobaczyć jej w akcji. Słyszałem także pogłoski na temat sporego zamieszania przy retransmisji cosplayu, jednak jak dokładnie było – nie wiem.

Czas na podsumowania. No cóż, osobiście nie jestem stałym bywalcem na konwentach, więc moją opinię ciężko nazwać „profesjonalną”, jednak NATcon otrzymuje ode mnie ogromny plus za olbrzymią ilość atrakcji i zaradność organizatorów, którzy z przyczyn niezależnych musieli zmieniać miejsce konwentu na tydzień przed tym wydarzeniem. Poza tym, na szczególną pochwałę zasługuje inicjatywa związana z Whose Line is it Anyway – miło jest widzieć znany program w mangowym klimacie. Czterogodzinny turniej pokera podsumowany niesamowitym finałem był naprawdę udany i mam nadzieję, że takie eventy będą częściej spotykane.  Do minusów zaliczam małe i trochę większe błędy w  organizacji – wierzę jednak, że gdyby nie nagła zmiana miejsca NATconu, wszystko poszłoby lepiej.

*To się nazywa zdanie :)

** http://anime.com.pl/NATcon_(Gargu),gallery,browse,887.html – pierwsze zdjęcie, oraz dysksuja w komentarzach.

Brak sprzętu niestety przyciął mi skrzydła i nie mogłem osobiście zrobić zdjęc. Za to polecam galerie -

http://anime.com.pl/search.html?query=natcon+&d[]=100

http://konwenty.net/gallery/album/5368672424523155777

Falkon jest jednym z największych konwentów fantastycznych w Polsce. Odwiedza go co roku mnóstwo ludzi, którzy oceniają go bardzo wysoko. W tym roku zamierzamy Was zadziwić jeszcze większym bogactwem atrakcji, wspaniałą atmosferą i niespodziankami, które będziecie długo wspominać.

Podobnie jak podczas ubiegłej edycji, będzie można wziąć udział w uroczystej gali wręczenia statuetek i dyplomów laureatom tegorocznej Nagrody im. Jerzego Żuławskiego. Odbędzie się ona w sobotę, 14 listopada. Szczegóły na stronie http://zulawski.nast.pl

Tegoroczny jubileuszowy Falkon odbędzie się w konwencji NIGHTMARE. W związku z tym jego organizatorzy przygotowali dla chętnych dwa konkursy związane z konwentową konwencją. Pierwszy z nich to konkurs literacki na opowiadanie o tematyce kryjącej się pod pojęciem NIGHTMARE. Temat konkursu można potraktować zarówno dosłownie, jak i metaforycznie. Drugi to konkurs plastyczny na rysunek dowolnej istoty w klimatach NIGHTMARE, gdzie jedyną granicą pozostaje Wasza wyobraźnia. W obu przypadkach można wygrać: wejściówki na Falkon 2009, książki, czasopisma, jak również publikację w materiałach konwentowych lub na oficjalnej stronie internetowej konwentu.

W imieniu organizatorów serdecznie zapraszam do wzięcia udziału w konkursach i do zjawienia się na konwencie.

Pamiętajcie – to niegrzecznie nie przyjechać na urodziny…