Kobieta-główna bohaterka: Zwykle jest bardzo samodzielna, jednak to tylko pozory. Jest wojowniczką, najemniczką, a ostatnimi czasy – wiedźmą. Dobrze jeżeli ma domieszkę obcej krwi (półelfka/półdemon, itp.). Musi być niesamowicie atrakcyjna, a przy tym posiadać całą gamę typowo męskich manier. Zwykle zachowuje się rubasznie i wesoło, niektórzy myślą, że jest wariatką. Nienawidzi sukni, balów i wszelkiego innego badziewia, w którym lubują się inne białogłowy. Zawsze podróżuje samotnie, mimo iż posiada ogromną liczbę różnorakich przyjaciół (smoki, trolle, pijacy czy myśliwi). Mężczyzna, w którym zakochuje się z wzajemnością, to ktoś potężny (nekromanta/król/arcymag), ekscentryczny i rzecz jasna nieznośny. Nim połączy ich miłość, będą się nienawidzić, krytykować i kłócić niemal o wszystko. Ma mroczną, tajemniczą przeszłość i świetlaną, polegającą na ocaleniu świata, przyszłość. Mrok wcześniejszego życia wiąże się zwykle ze stratą kogoś bliskiego, nieludzkim pochodzeniem albo dziwnymi znajomymi (smoki, itp.).
Przykłady: „Zawód: Wiedźma”, „Opowieści o Vimce”, „Prawa i Powinności”, „Jesienne Ognie”.

Młodzieniec (często główny bohater): jest przeciętnym dzieciakiem. Często ma problemy w domu/szkole. W magiczny sposób odkrywa istnienie „drugiego świata” i fakt iż jest jedynym, który może go uratować. Posiada niezwykłą moc/broń/wierzchowca i grono oddanych przyjaciół. W tajemniczy sposób związany jest z głównym mąciwodą, a jego mentorem powinien być niepozorny staruszek (patrz: Czarownik/Arcymag). Choć swoje przygody przeżywa w fantastycznym świecie pełnym trolli i krasnoludów, powinien mieć problemy typowe dla całkiem normalnej młodzieży, jak na przykład kłótnia z najlepszym przyjacielem czy nieszczęśliwa miłość (zakochanie się w trollicy), aby jego przygoda zdobyła miano „Bestsellera”.
Przykłady: „Harry Potter”, „Eragon”, „Feliks, Net i Nika”, „Czarodzieje Skrzydła Nocy” i zapewne wiele innych popotterowych i poeragonowych książek, do których nie sięgam z powodu uprzedzeń rasowych.

Orkowie: Występują w niemal każdej książce fantasy, żerującej na świecie stworzonym przez Tolkiena i nie tylko. Z reguły są wielkie, zielone, niedouczone i śmierdzące. Jedyne co ich raduje to walka i wojna (czasem także walka na wojnie). Noszą imiona składające się z losowo dobranych sylab, zawierających dużo „b”, „g”, „s” i „h” (np. Burglash, Ghoulash czy Koulash”). Ubierają się modnie, w skóry zwierząt, zrabowane zbroje i futra. W dłoniach dzierżą zwykle topory i wielkie miecze. Najczęściej są przedstawieni jako odwieczni wrogowie ludzkości, lecz zdarzają się przypadki, gdzie są z nimi sprzymierzeni. Dla przykładu, Paolini postąpił niezwykle przebiegle, zmieniając nazwę „orkowie” na „Urgale”. Urgale najpierw walczą z dobrymi ludźmi, a potem pomagają im w walce ze złymi ludźmi.
Przykłady: „Eragon”, „Prawa i Powinności”, „Mroczna Studnia” i dużo innych.

Czarownik/Arcymag: Niepozorny staruszek obdarzony siwą brodą, wysokim wzrostem oraz budzącą grozę fajką. Ubrany w jasne, długie szaty i obdarzony potężnym, drewnianym kosturem. Zwykle jest kimś znanym we wsi (karczmarzem, wioskowym dziwakiem czy bajarzem), lecz nikt nie zna jego prawdziwego zajęcia. Jeżeli zajmuje się szkoleniem głównego
bohatera -młodzieńca, jest bardzo złośliwy, ale jednocześnie sprawiedliwy (choć młodzieniec często tego nie dostrzega). Zwykle poświęca się, by ratować życie swego wychowanka.
Przykłady: „Eragon”, „Harry Potter”, „Szpon Ragnara”

Dobry wojownik: Zaprawiony w bojach, sympatyczny olbrzym o pogodnym obliczu i stalowych mięśniach. Skory zarówno do bitki jak i do popijawy. Mimo bystrości porównywalnej do zbiornika z szambem, jest świetnym strategiem i niezastąpionym kompanem. Nierzadko zostaje schwytany przez głównego złego, by zginąć z jego ręki/zostać zamkniętym w lochu i uwolnionym po dłuższym czasie.
Przykłady: „Eragon”, „Zadanie goblina”, „Rycerz Kielichów”, „Zabójca Demonów” (i inne części)

Zły wojownik: wredny, cyniczny i diabelnie (często dosłownie) silny. W walce używa fantazyjnej broni (długi jak cholera miecz, runiczny topór, łańcuchy, itp.) a także ogolonej na łyso, bądź wysmarowanej czymś, ale kudłatej głowy. Ubiera się w czarne, lśniące pancerze z rzeźbionymi głowami smoków i innych bestii, albo w dziwne ubrania składające się z łańcuchów, szmat i kości (szczególnie jeżeli jest barbarzyńcą). W zależności od humoru autora, zły wojownik jest pierwszym lub przedostatnim bossem na drodze głównego bohatera (ostatni to Główny Mąciwoda).
Przykłady: „Eragon”, „Jesienne Ognie”

Krasnoludy: rasa walecznych, skorych zarówno do bójki jak i do popijawy górników. Mimo, iż obdarzeni wyjątkowo nikczemnym wzrostem, posiadają potężne muskuły i świetnie walczą za pomocą młotów i toporów. Żyją bardzo długo i z powodu zdrady ludzi/elfów są cholernie nieufne. Potrafią jako jedyni wydobywać mithril lub jego odpowiednik (czyli mithril, ale ze zmienioną nazwą).
Przykłady: dowolna książka z uniwersum Warhammera, „Eragon”, „Prawa i Powinności”

Elfy: piękni, długonodzy, seksowni. A ich kobiety są jeszcze piękniejsze. Żyją głęboko w mrocznych lasach, gdzie żywią się tym, co uda im się ustrzelić z łuku (nie wiedzieć czemu, elfy zawsze świetnie strzelają z łuku) i owocami. Podobnie jak krasnoludy, są nieufni i gardzą ludźmi. Czasami kumplują się z entami i innymi leśnymi stworami. Znają doskonale magię i używają jej w codziennym życiu. Świetnie gotują.
Przykłady: „Eragon”, „Prawa i Powinności”, „Wojna Goblina”, „Jesienne Ognie”

Na dzisiaj to tyle. Chciałem opowiedzieć jeszcze o aniele, lecz zabrakło mi materiału (nie lubię Angel-fantasy). Chciałbym jeszcze zauważyć, iż jest to moje zdanie. Jeżeli ktoś go nie podziela… Trudno.