Witajcie Wędrowcy!

Wracamy po dłuższej przerwie. Miała być krótsza, ale podczas niej wypracowałem sobie kreskę i dopracowałem scenariusz…a potem były święta…et cetera, mea culpa.

Po kliknięciu w toplistę TWC waszym oczom ukaże się pierwotny szkic tego odcinka, wykonany tuż przed przerwą. Możecie sobie porównać.

Nie wiem jak wy za mną, ale ja się za wami stęskniłem. I za rysowaniem tego zimnego świata pełnego skurwieli. Komentujcie, głosujcie, a przede wszystkim – czytajcie.

Na koniec lojalnie ostrzegam, iż możliwe jest wyniknięcie kolejnej przerwy, ze względu na większy projekt komiksowy, który majaczy mi na horyzońcie. Ale to na razie mgła domysłów, więc kilka- do kilkunastu (a może i kilkadziesiąt, kto wie) odcinków Słonka powinno się jeszcze ukazać.

Szczęśliwym z powrotu!

Carpite noctem!

Witajcie Wędrowcy.

Komiks w b&w (i bez tekstu, hahaha)jako że śpieszę się na Międzynarodowy Festiwal Komiksu w Łodzi. Jeśli ktoś z was będzie na miejscu – zagadajcie, może wychylimy kufelek.

Dzisiaj Słonko obchodzi urodziny. Tak, tak. Pierwszy rok Sunlessa. Jak ten czas zybko mija. Należycie będziemy świętować jak wrócę. Wtedy to odcinek będzie w kolorze, a może i małe co nieco o festiwalu napiszę. Możecie się spodziewać update’a w poniedziałek lub najpóźniej we wtorek. Oczywiście fanarty i czekoladki bardzo mile widziane.

Carpite noctem.?

EDIT: (7 X 08r.)

No, oto i nowy odcinek. W kolorze i z tekstem. Możecie pogrzebać też w galerii – znajdziecie tam urodzinowy art przedstawiający genezę Falsifera (jego concept arty z przeciągu chyba roku, więc pierwsze są naprawdę straszne) oraz fanarta (o ile można to tak nazwać), którego dostałem jakiś czas temu od Makabreski. Wielkie dzięki!

Jeśli chodzi o relację z MFK – cóż, nie chce mi się pisać. Możecie jednak zajrzeć na blog Grima. Niczego sobie relacja.

Mówię to z ciężkim sercem, ale zawieszam komiks do odwołania. Ostatnio znowu mam napad niezdecydowania wobec mojej kreski. Dość już eksperymentowania na biednym Sunlessie (nieraz nawet w jednym odcinku potrafiłem narysowć kadr ostatni w innym stylu niźli pierwszy). Muszę przysiąść i gruntownie przemyśleć kilka spraw, bo dochodzi do tego, że nawet nie jestem pewien, czego sam chcę.

Zabawne, że wypadło to akurat w urodziny komiksu. Z drugiej strony – może to nie jest zbieg okoliczności…?

Bo ja nie wierzę w zbiegi okoliczności.

P.S. – Stripfield oczywiście będzie kontynuoowany bez przeszkód. Idźcie tam wysuszyć smutki.

Witajcie Wędrowcy.

Kolejna okrągła liczba, zero kolejne.
Carpite noctem.

Witajcie Wędrowcy.

Podoba mi się pomysł toczącej się obok teraźniejszości restrospekcji. Zwłaszcza, że chyba nikt czegoś takiego wcześniej nie zrobił. Poprawcie mnie, jeśli się mylę.

Tak, jestem świadom, że wprowadza to nieco chaosu. Ale od początku zakładałem, że ten komiks nie będzie tak do końca jasny i klarowny, nie wszystko będzie podane na srebrnej tacy. Wystarczy się wczytać.

Nie jest to też jakiś mój wybryk, ażeby utrudnić wam życie. Ten zabieg ma swoje uzasadnienie – po pierwsze jest to pokryte fabularnie (kiedyś się dowiecie, o co chodzi), a po drugie – umieszczenie dwóch wydarzeń równolegle obok siebie zabiera mniej miejsca niż wytłuszczenie ich po kolei. Ergo – szybszy bieg akcji, czyli to, o co ciągle postylujecie.

Carpite noctem.

Witajcie Wędrowcy.

W „Berserk’u” Kentaro Miury imię głównego bohatera poznajemy dopiero na 44 stronie po kilkudziesięciu stronach, które tak naprawdę nic nie mówią o fabule, a stawiają kolejne znaki zapytania. Ale to wcale nie przeszkadza w czytaniu tej genialnej, mrocznej mangi. Więc nie marudźcie, moi drodzy, że akcja się wlecze i nic się nie dzieje. Możecie mieć takie wrażenie, jako że nowa strona ukazuje się co tydzień. Więc, tak jak ja, zagryźcie zęby i przywdziejcie zbroję cierpliwości. Bo co innego możem zrobić?

Salagar jest jednym z moich ulubionych bohaterów. Stary, zgorzkniały człowiek co przegrał życie, który może tylko bezsilnie patrzeć na swoje gnijące za życia ciało i odliczać tych kilka dni do swej śmierci.

A więc tyle to już czasu minęło. W październkiu Słonko będzie obchodzić urodziny. Oby tak dalej.

Z góry dziękuję za wszystkie głosy i komentarze!

Carpite noctem.

Witajcie Wędrowcy.

Wakacyjna przerwa jednak była. Po powrocie zajęty byłem kończeniem komiksu do #4 numeru „Kolektywu” (który, nawiasem mówiąc, niestety nie ukaże się na MFK), a potem, cóż… odpoczywałem.
Oczywiście od dzisiaj poczynając komiks będzie ukazywał się regularnie. Mam nadzieję. Bowiem klasa maturalna potrafi pochłonąć sporo czasu, nawet, jeżli komiksy to moje priorytety. Cóż, pożyjem, zobaczym.

Jak widać, dane mi było eksperymentować nieco z kreską. Chyba na lepsze. Komiks w końcu jest tak brudny i syfiasty jak zawsze chciałem, by był.

Na koniec nowa wieść – na przestrzeni bezdennej sieci możecie znaleźć mój nowy paskowy projekt komiksowy – „Stripfield„. Jeżliście głodni czarnego, pokręconego humoru, to zapraszam w każdy poniedziałek i czwartek.

Carpite noctem!

Witajcie Wędrowcy.

HAHAHA! Honorowy pojedynek jeden na jeden. Nie mogę. Dobre…dobre.
Żartowniś.

Dostałem prześwietnego fanarta od VanBrauna, który jest jednocześnie pierwszym fanartem, który poprawnie uchwyca blizny szermierza. Heh.
Wielkie dzięki Braun!
Swoją drogą, co się dzieje z moimi innymi obiecanymi fanartami? Bulba? Varmus? Ogon? I kto tam jeszcze? Hym hym?

Dzisiaj byłem z Iquorkiem i Evans na Bałtyckim Festiwalu Komiksu. Ogólnie było nader czerstwo. Jutro kontynuacja, więc odwiedźcie mnie raz jeszcze, jeśli chcecie przeczytać moje wrażenia z imprezy.

Veni, vidi, komenti, głosi.

Carpite noctem.

EDIT:
Zatem, jak zapowiadałem, oto moje wrażenia z Bałtyckiego Festiwalu Komiksu 2008 (znanego również jako GDAK), organizowanego przy okazji Bałtyckiego Festiwalu Nauki przez Gdańską Pracownię Komiksową w Gdańsku, w dniach 30.05-1.06.
Na długo przed całą imprezą nakręcaliśmy się z Iquorkiem, myśląc, że czeka nas coś podobnego do WSK lub MFK. I to w naszym własnym mieście!
O naiwności.
Przede wszystkim o ironiczny półuśmiech zakrawa cytat ze strony BFK „… podczas ‘Bałtyckiego Festiwalu Nauki’, wydarzenia, które co roku przyciąga tysiące uczestników”. No tak. Może na Festiwalu Nauki było sporo osób, lecz osobiście czułem się tam jak Spartanin w bitwie pod Termopilami. Rzeź sama w sobie jest fajna, ale na bogów, przydałoby się jednak więcej ludzi. Więcej niż siedmiu. W porywach. Czasami wpadła jakaś podstawówka, coś gryzmolili sobie na karteczkach, mówili o Kaczorze Donaldzie i się zmywali. Zdarzyło się raz, że siedzieliśmy jeno we dwóch z Iquorkiem sam na sam z biednym KRL’em prowadzącym „warsztaty”, lub z trzema twórcami Biocosmosis – Edvinem Volinskim, Nikodemem Cabałą i Grzegorzem Krysińskim, oraz jakimś ich znajomym. Dwukrotna przewaga prowadzących nad uczestnikami. Prawie jak na maturze z łaciny. Później na szczęście doszło kilku ludzi więcej i rozmowa się rozkręciła, przez co spotkanie z nimi było chyba najatrakcyjniejszym punktem „Festiwalu”, bo chłopaki mieli zwyczajnie dużo do powiedzeni o tym, co robią

Z Iquorkiem i Evans, która do nas dołączyła, siedzieliśmy głównie na warsztatach w budynku wydziału Matematyczno-Fizycznego na Uniwersytecie Gdańskim, darując sobie prelekcje o tematach pokroju „Dokąd zmierza komiks?”, „Komiks w Polsce” et cetera, chcąc raczej poznać osobiście co bardziej znanych komiksiarzy i pooddychać powietrzem środowiska. I naprawdę się udało. Mała liczba uczestników stworzyła kameralny i miły klimat. Bariera „wykładowca i znany mniej lub bardziej autor komiksów – uczestnik i znany mniej lub jeszcze mniej amator” szybko pękła i mogliśmy do woli męczyć prowadzących pytaniami i prowadzić swobodne konwersacje, co było nie lada frajdą.
Klimat klimatem, lecz organizacja była wprost fatalna. January Misiak w ogóle nie dotarł, impreza dość luźno trzymała się programu, autorzy skarżyli się, że nie wiedzieli, jak w ogóle dotrzeć na miejsce. Jakby organizatorzy pierwszy raz prowadzili „festiwal”.
Autorzy też się niezbyt popisali, przychodząc na własne warsztaty nieprzygotowani i nie bardzo wiedząc co mają zrobić, lub zwyczajnie rezygnując z planów przez wgląd na małą liczbę uczestników (prócz Śledzia). Jednak to nie było zbytnio przeszkodą, bo w tak małym gronie nawiązywaliśmy jakąś rozmowę. My coś tam bazgraliśmy w szkicownikach, prowadzący coś tam bazgrał na arkuszach i rozmowa toczyła się swoim (różnym) tempem. Mimo to czasami zapadała niezręczna cisza. „Fajnie, że przyszedłeś”. „Fajnie, że w ogóle ktoś przyszedł”. „Fajnie, że tu jesteśmy”. „Fajnie”.

Ogólnie wyniosłem z Festiwalu górę komiksów (aż mnie kręgosłup bolał, gdy niosłem je w drodze powrotnej), kilka nowych autografów do kolekcji, podstawy techniki pisania scenariuszy wyłożonej przez Edvina Volinskiego (scenarzystę „Biocosmosis”), nieco dogłębniejsze poznanie środowiska, pełnego naprawdę sympatycznych ludzi, propozycję brania udziału w warsztatach w Pracowni Komiksowej od września i wydania się w anotologii komiksowej promującej młodych autorów komiksowych z Trójmiasta oraz dziwny niepokój, że za kilka lat to ja mogę przyjechać na festiwal na własne warsztaty.
I zastać salę pustą.

Zdjęcia z BFK znajdziecie tutaj.

Witajcie Wędrowcy.

Lineart – jest. Kolory – są. Cieniowanie – wkrótce.

Valete.

——————

EDIT:
Oto cieniowanie już jest.

Jestem naprawdę zadowolony z tego odcinka.

Carpite noctem, mei amici.