Otóż przedstawiamy wam Najtrudniejszą Grę Świata, która jest… na prawdę trudna! Przed wami 30 niewyobrażalnie ciężkich poziomów, których ukończenie da wam wieczną chwałę w internecie i (być może) poza nim! Jesteście gotowi? Mówię serio, jeszcze czegoś takiego w naszym cyklu nie było! A gdy już zmarnujecie kilka(dziesiąt?) godzin waszego życia, wyrwiecie pół czupryny i obgryziecie wszystkie paznokcie to pochwalcie się swoimi wynikami ;) Ile poziomów udało wam się ukończyć? Ile razy zginęliście? Powodzenia!

Żeby zagrać, kliknij tutaj.

„Od ponad miesiąca fani gry typu Hack`n`Slash pt. Mythos mogli rejestrować się na stronie demo i otrzymywać newsletter. Oficjalna witryna tej fabularnej gry online rusza już dziś! Warto odwiedzić stronę tytułu, aby uzyskać najnowsze informacje na temat ras postaci i historii świata gry, a także obejrzeć galerie zdjęć, zrzuty ekranu, ilustracje oraz artworki. Gracze mogą od zaraz rejestrować się do przetestowania wersji
Beta.

Gra Mythos, po upadku pierwszego producenta, firmy Flaship Studios, w 2009 roku została przejęta przez czołowe koreańskie studio HanbitSoft. Na targach GamesCom 2010 Frogster udostępnił zwiastun, w którym fani mogli po raz pierwszy zobaczyć odnowioną scenerię oraz oprawę graficzną gry Mythos. W tym czasie ukończone zostały także trzy strefy: Wiecznie Zielone Łąki, Skalisty Kanion i Kryształowe Szczyty. Niezależnie od tego, czy są to bujne wiosenne pastwiska, rozległe pustynie skalne, czy też śnieżne krajobrazy, każdy obszar oferuje swoiste tło wraz z lokalnymi instancjami i potworami. Grafika stref została nie tylko ulepszona, ale też znacznie rozbudowana. Oprócz tego całkowicie zmieniono i włączono do gry tak zwane „Hubs” — miejsca wirtualnych spotkań graczy w różnych miastach i wsiach. Różne strefy Mythos można przemierzać zarówno z klasycznej perspektywy izometrycznej, jak też w widoku 3D, typowego dla tytułów fabularnych.”

A poniżej możecie obejrzeć zwiastun, o którym jest mowa w tekście:

Wraz z dodrukami, we wrześniu, ukaże się pierwsza armia w ramach Kolekcji Dodatków Fanowskich do NS HEX. Będzie to Mephisto. Co ciekawe Mephisto, w przeciwieństwie do innych dodatków do Hex, nie będzie możliwy do kupienia w sklepach. Jak więc go zdobyć? Na przykład jako nagrodę w turniejach NS HEX oraz w konkursach. Takich jak ten, który właśnie przygotowujemy dla naszych czytelników. Już niedługo trzy osoby będą mogły otrzymać egzemplarz Mephisto, a jedna dodatkowo otrzyma podstawowy egzemplarz gry Neuroshima Hex. Już niedługo więcej informacji.

Niestety, ale wakacje już za nami. Z pewnością wielu z was przez ostatnie dwa miesiące trochę podróżowało i nieraz wzięło aparat do ręki, żeby zrobić kilka pamiątkowych zdjęć. W końcu fotografie to świetny sposób, aby uwiecznić coś wartego zapamiętania i lepiej zachować nasze wspomnienia.

No właśnie, jako gracze Runes of Magic nieraz przemierzaliście magiczne krainy, przeżywaliście fantastyczne, wirtualne przygody i widzieliście wiele interesujących rzeczy. Dzisiaj nadarza wam się szansa, aby podzielić się tym z innymi. Miasto Fantastyki proponuje wam udział w prostym konkursie polegającym na… zrobieniu screenshot’a z RoM. Chodzi o to, abyście uwiecznili coś zabawnego/niezwykłego lub po prostu wartego uwagi. Macie wyróżniającą się postać, widzieliście śmieszny bug? Próbujcie! Może to być jeden obrazek, a może to być też krótkie fotostory (nie przekraczające 6 screenów). Pomyślcie chwile i zaskoczcie nas, rozbawcie lub wprawcie w podziw.  Najlepsze obrazki oczywiście nagrodzimy:

- Pięciu najlepszych otrzyma koszulkę z logiem Runes of Magic oraz kod na paczkę przedmiotów w grze (zawartość poniżej).
- Następne pięć osób nagrodzimy samymi kodami.

Podsumujmy więc:
- W trakcie waszej zabawy w Runes of Magic robicie fajne screeny i/lub tworzycie z nich krótkie fotostory (nie większe niż 6 obrazków)
- Wysyłacie je na adryt@miastofantastyki.pl
- My wybieramy najlepsze z nich i nagradzamy.

Termin nadsyłania prac: Piątek, 17 września 2010 roku.

Regulamin konkursu:

- Konkurs trwa od 1 września 2010 roku do końca 17 września 2010 roku.
- Zwycięzcy zostaną wyłonieni spośród nadesłanych, niełamiących regulaminu prac.
- W konkursie nie mogą brać udziału redaktorzy Miasta Fantastyki.
- W razie zbyt małej ilości zgłoszeń, konkurs zostanie anulowany.
- Jedna osoba może wysłać maksymalnie 2 prace.
- Koszulki są w różnych rozmiarach. Pierwszeństwo w wyborze: od najlepszego.

Zawartość paczki:

Pierwszy raz słyszysz o Runes of Magic? Przeczytaj naszą recenzję!

Wśród shortów można dojrzeć wiele obiecujących tytułów, jak Clayton Howard do scenariusza Roberta Sienickiego z rysunkami Łukasz Okólskiego. Czytelnicy ich internetowego komiksu Scientia Occulta powinni skojarzyć to nazwisko z jednym z głównych bohaterów. Po raz pierwszy w magazynie pojawia się też Tomasz Pastuszka, redaktor naczelny magazynu Jeju, autor związany z magazynem Karton, twórca strony paski.org. Mając w pamięci jego serię Ćmy prezentowaną w „Kartonie”, po Wechikule Czasu spodziewam się dobrej historii.

Nowego numeru można spodziewać się w październiku.

Spis treści

Serie odcinkowe

1. Miska owoców – Jakub Dębski /Igor Wolski
2. Kapitan Mineta – Bartosz Sztybor / Piotr Nowacki
3. Recours – Robert Sienicki / Łukasz Okólski
4. Drużyna A.K. – Robert Sienicki / Jan Mazur / Igor Wolski
5. Najwydestyluchniejszy – Bartosz Sztybor / Maciej Pałka

Shorty

6. Świnia w trawie – Jakub Dębski / Robert Sienicki
7. Całość – Jan Mazur / Błażej Kurowski / Radosław Czyż
8. Jezioro – Paweł Stróż
9. Seven sins for fun – Agata Wawryniuk / Klaudyna Bajkowska
10. Odpoczął – Mariusz Ciechoński
11. 7 minut w piekle – Małgorzata Szymańska
12. Siedem grzechów głównych – Maciej Łazowski
13. 07:00 rano – Tomasz Grządziela
14. W gąszczu liczb – Paweł Grześków
15. 0.7 życzeń – Łukasz Bogacz / Romek
16. Człowiek Szynszyla – Biram Ba
17. Spełnienie – Magdalena Danaj
18. Twoja stara jest boska – Grzegorz Teszbir / Weronika Kołodziej
19. Clayton Howard – Robert Sienicki / Łukasz Okólski
20. Jeszcze jeden – Konrad Okoński
21. 7 – Krystian Berlak
22. Siedem stóp – Krystian Garstkowiak / Maciek Kowalski
23. Wechikuł czasu – Tomasz Pastuszka

Okładka: Igor Wolski

Stronghold jest grą planszową przeznaczoną dla 2-4 graczy, która opowiada historię oblężenia twierdzy Skanja na zachodzie Agarii. Gracze dzielą się na obozy Najeźdźcy oraz Obrońcy i przystępują do walki o to, jak kronikarze zapiszą tą bitwę w kronikach. Z każdą upływającą turą Najeźdźca traci Punkty Chwały na rzecz Obrońców, których dzielna postawa skrzętnie odnotowywana jest w annałach.

Pełna lista nominowanych

Gry wielosobowe:

Gry dwuosobowe:

Więcej o nagrodzie na jej oficjalnej stronie.

Adam Przechrzta zadebiutował opowieścią „Pierwsze kroki” w Nowej Fantastyce. W Science Fiction & Horror pojawiło się opowiadanie „Alchemik”, będące fragmentem „Chorągwi Michała Archanioła”, kolejnej powieści autora.

Dzisiaj prezentujemy wam fragment opowiadania jego niedawno wydanej książki.

Pieprzony Batman 

Oleg podszedł do królującego na biurku laptopa i, odwróciwszy go w moją stronę, odtworzył film. Całość trwała może trzydzieści sekund, może mniej. Kamera pokazała szerokie plecy zbliżającego się do wysokiego ogrodzenia mężczyzny, na chwilę uchwyciła tył jego głowy i kark. Gdzieś z brzegu kadru mignął niesiony przez nieznajomego ni to worek, ni to plecak.
– To wszystko, co mamy – poinformował Dżuma. – Ta kamera w zasadzie nie powinna działać, jednak jakimś cudem włączyła się na chwilę. Nie będę wdawał się w detale, i tak się na tym nie znasz, ale mówiąc krótko: facet, którego widziałeś na filmie, unieszkodliwił wszystkie systemy obronne, rozwalił całą, no, prawie całą elektronikę, zabił trzech ludzi i porwał Ludę. Ludmiłę Biełową – wyjaśnił, widząc mój pytający wzrok. – Miała… ma dwadzieścia trzy lata.
– Gdzie to się stało?
– Tutaj, na terenie rezydencji.
– I ochrona niczego nie zauważyła? Przecież ktoś musiał śledzić obraz z kamer, jeśli ten się urwał…
– Nie urwał się. Gość zmontował nagrania z paru ostatnich tygodni i przekazał je do centrali monitoringu jako aktualne. Do dziś nie wiemy, w jaki sposób, bo to jedna z bardziej znanych sztuczek w tej branży, system ma zabezpieczenia przeciwko takim numerom. Tyle że ten gnojek je pokonał.
– A ci ludzie? – spytałem. – Na ile byli dobrzy?
Dżuma wydął wargi, postukał palcami w stół – pierwsza oznaka zdenerwowania, jaką u niego widziałem.
– Ujmę to tak – powiedział. – Jeśli spróbowałbym ich zabić, dałbym radę tylko dlatego, że oni mnie znali. Miałbym przewagę zaskoczenia, byłem jedyną osobą, której ufali na tyle, że pozwoliliby mi się zbliżyć z bronią, ale prawie na pewno zostałbym ranny. Cały czas mam na myśli dwóch obstawiających z zewnątrz budynek, w którym znajdowała się Luda. Ten w środku był równie dobry. Musiał dostać sygnał, że sytuacja jest podbramkowa, a mimo to dał się zaskoczyć i zabić.
– Dlaczego od razu zaskoczyć?
– Bo zabito go jednym strzałem w podbródek, z przyłożenia. Prawdopodobnie doszło do walki wręcz. A przecież te chipy… – urwał, zagryzając wargi.
– Tak?
– Każdy z ochroniarzy ma mikrochip informujący o aktualnej pozycji, dane są na bieżąco nanoszone na mapę, i monitorujący funkcje ciała. W przypadku zatrzymania akcji serca następuje natychmiastowy alarm. To zadziałało, odebraliśmy sygnał w centrali, nie ma mowy, żeby ochroniarz wewnątrz budynku przeoczył coś takiego. On, co prawda, nie był na służbie, pewnie nawinął się Ludzie i poprosiła go o pomoc w pakowaniu albo wyniesieniu bagaży, ale odebrałby sygnał alarmu na pager.
– Chwileczkę, czyli on nie miał aktywnego chipu?
– Nie. Sygnał ma zasięg kilkunastu kilometrów, nie prowadzimy monitoringu poza pracą, ludzie mają prawo do prywatności.
– I co się stało, kiedy odebraliście sygnał?
– Wszystko działo się według opracowanej wcześniej procedury: zamknięto bramy, rozpoczęto kontrolę systemów alarmowych i przeszukiwanie terenu posiadłości, a do domku, w którym przebywała Luda, ruszył oddział alarmowy – odpowiedział Biełow. – Niestety, przybyli za późno…
Pokręciłem z niedowierzaniem głową.
– Trudno w to uwierzyć – mruknąłem. – To jakiś Batman. Albo ktoś, kogo wasi ludzie znali…
– Wątpię – odparł Dżuma. – Najprawdopodobniej ktoś z wewnątrz zdradził, ale zabójstwo tamtych trzech to inna rzecz… Wykluczone – dodał po zastanowieniu.
– Dlaczego tak myślisz?
– To nie byli emeryci. Cały czas pracowali… w branży. Michaił Juriewicz – skinął w stronę Biełowa – zatrudniał ich okresowo. Oni nie stropiliby się tym, że ktoś z ich znajomych wyciągnął broń, nie zastanawialiby się, co robić. Ja jestem wyjątkiem, byłem ich dowódcą. Widząc kogokolwiek innego, nawet kogoś, kogo uważali za przyjaciela, po prostu zareagowaliby tak, jak ich wyszkolono. Nie tracąc ułamka sekundy. Oni nie żyli w normalnym rytmie, odparcie niespodziewanego ataku było dla nich rutyną, tak samo jak dla przeciętnego człowieka, bo ja wiem, naciśnięcie klamki, żeby otworzyć drzwi. Nie zastanawiasz się przecież nad kształtem klamki czy materiałem, z jakiego została wykonana, wiesz, co musisz zrobić, żeby wejść do pokoju. Naciskasz ją i tyle. – Wzruszył ramionami.
– Czyli jednak Batman?
– Na to wygląda – przytaknął posępnie Dżuma.
– Jak udało mu się uciec?
– To akurat żadna tajemnica. Domek, w którym mieszkała Luda, miał nie tylko wzmocnione ściany i kuloodporne okna, w piwnicy pod budynkiem znajduje się wejście do prowadzącego poza teren posiadłości tunelu. Z zewnątrz nie można się do niego dostać. – Uprzedził moje pytanie. – Chyba żeby zastosować materiały wybuchowe, a tego nikt nie zrobił. Natomiast od wewnątrz… To droga ewakuacji. Napastnik wszedł do budynku, w jakiś sposób musiał poradzić sobie z elektroniką, zabił ochroniarza, porwał Ludę i wydostał się tunelem. To najbardziej prawdopodobna wersja – dodał po namyśle.
– Trzech ludzi do ochrony pańskiej córki wewnątrz posiadłości to normalne? – zwróciłem się do Biełowa.
– Nie. Zakładamy… zakładaliśmy, że jest tu bezpiecznie. Luda miała lecieć do Moskwy, stąd eskorta. Dwóch czekało przy samochodzie, a Łarin wewnątrz.
Westchnąłem – sprawa wyglądała nieciekawie. Być może istniało jakieś oczywiste rozwiązanie, ale jak na razie nic nie przychodziło mi na myśl. Napastnicy, kimkolwiek by nie byli, dysponowali możliwościami, jakimi nie powinni dysponować; zaskoczyli i pokonali profesjonalną ochronę, to było jasne. Tylko dlaczego Dżuma wspominał wcześniej o archiwach?
– Do czego wam jestem potrzebny? – spytałem.
– Liczymy na niezależną opinię, może ta twoja cybernetyka pozwoli spojrzeć na fakty pod nieco innym kątem, ale jest też druga sprawa. Ochroniarze… kiedy ich znaleźliśmy, nie mieli serc. Ktoś wyciął je nożem. Dokładnie rzecz biorąc, okaleczeni zostali ci na zewnątrz, ochroniarz, który był z Ludą, nie. W materiałach miejscowej milicji jest odsyłacz do dokumentów dotyczących podobnej zbrodni, ponoć w czasie wojny grasowała tu sekta kanibali. W czasie blokady Leningradu – wyjaśnił Oleg Dubrow. – Ich znakiem firmowym była ta sztuczka z sercami. Akta, o ile się zachowały, będą w którymś z archiwów. Na pewno nie są wprowadzone do komputera ani zmikrofilmowane. Tam jest straszny burdel, potrzebujemy fachowca.
– To ma jakiś związek z porwaniem?
– Skąd mam wiedzieć? – odburknął. – Szczerze mówiąc, chwytamy się brzytwy. Z drugiej strony rytualne zabójstwa to rzadkość.
– Może to zmyłka? – powiedziałem niepewnie. – I dlaczego rytualne? Przecież porywacz i tak musiał zabić ochronę.
– Wycięcie serca to nie byle co – stwierdził Dżuma. – Trzeba otworzyć klatkę piersiową, podważyć…
– Może bez szczegółów technicznych – poprosiłem, krzywiąc się lekko.
– No więc to zajmuje trochę czasu. Jeżeli facet jest takim geniuszem, musiał wiedzieć, że czas leci. Każda zmarnowana sekunda to ryzyko. Nawet Batman skrzyżowany z Kapitanem Ameryką nie ryzykowałby bez powodu wymiany ognia z dwoma plutonami Specnazu. Dlatego sądzę, że te serca były dla niego ważne, bardzo ważne.
– To się nie trzyma kupy – oznajmiłem zniechęcony. – Jeśli to zawodowiec, to nie może być jednocześnie sekciarzem-kanibalem. Albo chciał porwać Ludę, albo polował na serca. Jedno z dwóch.
Zapadło milczenie, po chwili Biełow podniósł słuchawkę telefonu i zamówił kolację do gabinetu. Podano jesiotra z rusztu, kilka rodzajów sałatek, wreszcie jajecznicę z dodatkiem trufli i kawioru. Do tego Chablis i na moje życzenie zieloną herbatę – nie miałem ochoty na alkohol. Dżuma poczekał, aż ostatni kelner zamknie za sobą drzwi, frasobliwie zakołysał kieliszkiem wina.
– Masz rację – westchnął. – To jest całkiem popierdolone. Co prawda napastników mogło być więcej, teoretycznie, bo obrażenia zwłok ochroniarzy wskazują, że zostali zabici przez jedną osobę, ale nawet wtedy taka ekipa powinna mieć ten sam cel.
– Obrażenia?
– Ta sama broń, dziewięć milimetrów, dublety w głowę – odpowiedział zwięźle. – Ten w budynku zarobił z własnej spluwy. Jednym pociskiem.
Skrzywiłem się bezwiednie, dublety… Idea podwójnych strzałów powstała w czasach, kiedy powszechnie używano rewolwerów – pistolety zbyt często się zacinały, względnie te w miarę bezawaryjne zawierały mniej niż dziesięć pocisków w magazynku. Z jednej strony trzeba było oszczędzać amunicję, z drugiej – mieć pewność, że trafiony przeciwnik już się nie podniesie. Dzisiaj w starciu przy użyciu broni krótkiej strzela się rytmicznie, bez liczenia pocisków, do obalenia celu. Pozwalają na to pojemne, kilkunastonabojowe magazynki. Ktoś, kto strzela dubletami, musi być naprawdę dobry. No, ale to akurat żadna nowina.
– Hammer?
– Wiesz, trudno to stwierdzić po zwłokach – wycedził Oleg.
Westchnąłem. Hammer to technika, w której mierzony jest tylko pierwszy strzał, drugi następuje natychmiast po nim, bez korzystania z przyrządów celowniczych po to, by zwiększyć prawdopodobieństwo porażenia wroga. Przy starciu z więcej niż jednym przeciwnikiem w zasadzie nie używa się innej techniki.
– Trafienia były bardzo precyzyjne – stwierdził. – Tak jakby celował za każdym razem.
– Kontrolowana para?! W sytuacji kiedy walczył z dwoma zawodowcami?
Dżuma rozłożył bezradnie ręce.
– Tak to wyglądało – powiedział. – Tamci mieli broń w ręku, zdążyli wystrzelić.
– Ile razy?
– Dwa i jeden.
– Trafili go?
– Nie znaleziono żadnych śladów. Walka toczyła się na dystansie około dziesięciu metrów, ustaliliśmy to dokładnie, bo zostały łuski – dodał.
– Nie trafili go z dziesięciu metrów? – spytałem z niedowierzaniem. – Obaj?!
Oleg nie odpowiedział, potarł tylko znużonym gestem skronie. Nie było o czym mówić: pieprzony Batman…

Jest to ekranizacja kultowego komiksu pod tym samym tytułem. Opowiada ona o grupie ludzi starającej się przeżyć w świecie opanowanym przez zombie. Dowodzi nimi policjant Rick Grimes. Serial wyemituje stacja AMC.

Cyber Falkon 2010: Cyber Forum uruchomione!

Do Falkonu już niespełna 3 miesiące. Czas więc najwyższy, by wziąć się za konkrety! W tym celu uruchomiliśmy Cyber Forum, na którym będziecie mogli dyskutować na temat zbliżającego się konwentu. Mamy nadzieję, że napiszecie, co chcecie zobaczyć na Cyber Falkonie, z kim się spotkać, w jakich atrakcjach wziąć udział. A my postaramy się spełnić
Wasze oczekiwania!
Na Cyber Forum będziemy też zamieszczać przedpremierowe newsy, zapowiedzi, plotki i konkursy. Zaglądajcie więc na forum, bo warto!
Pamiętajcie: Cyber Falkon loguje się w Lublinie w dniach 11 – 14 listopada.
Nie możecie tego przegapić!

Więcej na stronie: http://www.falkon.konwent.pl

W internecie już pojawiły się pierwsze recenzje dotyczące nowego tomu Zbieracza Burz autorstwa Mai Lidii Kossakowskiej.

Gdyby ta powieść była obrazem, to z pewnością dominowałyby w niej ciemne, nasycone barwy, wzbogacone czerwoną dominantą krwi, a monochramatycznym popiołem, ognistym szaleństwem. Byłoby to dzieło chaotyczne i nieprzeniknione jak Apolyon, przerażające jak nadciagająca apokalipsa. Jak to jest, że Maja Lidia Kossakowska, zamiast pisać, maluje swoje książki?

Po przeczytaniu powieści poszłam na nocny spacer, totalnie odurzona obrazem, który ukazała pisarka. I jednocześnie wdzięczna za możliwość obejrzenia jego. Autorko, dziękuję, że napisałaś tę powieść. A dziękuję zwłaszcza za te kilka stron, które są dowodem na to, że w obliczu boskości wszyscy są równi.

Sylwia Włodyga: Stacja Kultura

Drugi tom Zbieracza Burz ma wszystko to, co najlepsze w książkach Kossakowskiej. To już nie baśniowa Ruda Sfora, ani przygodowy Zakon Krańca Świata. To ten sam ciężki, przytłaczający klimat oraz doskonały styl, przyprawiony odrobiną ironicznego poczucia humoru, co w Siewcy Wiatru. Jeżeli komuś podobał się Siewca, to Zbieracz Burz z całą pewnością też go zachwyci. Stwierdzam z całą odpowiedzialnością, że nie wyobrażam sobie dla niego lepszej kontynuacji.

Dominik „Mustafa” Kwiatkowski: Valkiria.net

Kontynuacja polskiej sagi anielskiej już w najbliższy piątek!