Cień Godzilli znów pada na Japonię. Pierwszym sygnałem ostrzegawczym jest zagłada amerykańskiej łodzi podwodnej, zniszczonej przez tajemniczą siłę. Japoński admirał Tachibana nie ma wątpliwości, kto stoi za tą tragedią. W pamięci wojskowego wciąż żywe są wydarzenia sprzed 50 lat – atak Godzilli na Tokio w 1954 roku. Zginęli wówczas rodzice Tachibany. Admirał ma świadomość powagi zagrożenia i szykuje kraj do obrony. Niestety, rząd nie chce słuchać doświadczonego wojskowego, bagatelizuje problem i w końcu odsuwa Tachibanę od dowodzenia. Admirałowi wierzy na szczęście jego córka, reporterka telewizyjna. Dziewczyna trafia na ślad tajemniczego starca o imieniu Isayama. To człowiek, który rzuca nowe światło na pochodzenie Godzilli. Isayama twierdzi, że potwór powstał nie tylko w wyniku mutacji wywołanej radioaktywnym skażeniem, lecz jest również ucieleśnieniem gniewnych dusz setek tysięcy ofiar II wojny światowej, które znalazły swój grób na dnie Pacyfiku. To właśnie z tego powodu zabicie Godzilli konwencjonalną bronią jest niemożliwe. Nadzieja Japonii tkwi nie w armii, lecz w mitycznych stworach, których siła może powstrzymać niszczycielki pochód jaszczura. Zgodnie z najczarniejszymi przewidywaniami admirała Tachibany, Godzilla rzeczywiście uderza na Japonię. Wojsko jest bezsilne. W tej sytuacji starzec Isayama budzi z wielowiekowego snu trzy starożytne bestie: rogatego dinozaura Baragona, gigantyczną ćmę Mothrę i trzygłowego smoka króla Ghidorah. Potwory stają do walki z Godzillą, a Japonia przeobraża się w arenę bitwy olbrzymów.

„Godzilla, Mothra i król Ghidorah atakują” to prezent zafundowany wszystkim fanom filmów kaiju – japońskich widowisk z wielkimi potworami w roli głównej. W dwudziestym piątym filmie o Godzilli występują aż cztery. Oprócz najpopularniejszego z nich – samego Godzilli –pojawiają się król Ghidorah, Mothra i nie wymieniony w tytule Baragon. Wszystkie trzy monstra były doskonale znane miłośnikom Godzilli – występowały u jego boku lub walczyły z nim w poprzednich filmach serii. Jednocześnie fabuła ignoruje wszystkie dotychczasowe sequele. „Godzilla, Mothra i hról Ghidorah atakują” odwołuje się bezpośrednio do pierwszej, oryginalnej produkcji Ishiro Hondy z 1954 roku. W filmie znalazła się także aluzja do amerykańskiej próby zmierzenia się z mitem Godzilli. W 1998 powstała pierwsza (i jak dotąd ostatnia) hollywoodzka produkcja o jaszczurze, w reżyserii specjalisty od kina katastroficznego Rolanda Emmericha. Film był wystawny, ale fani przyjęli tę propozycję chłodno. Symboliczna była reakcja Kena Satsumy, kasakadera grającego Godzillę w japońskich filmach ery Heisei (1984-1995). Artysta wyszedł z premiery w połowie projekcji mówiąc głośno: „To nie jest Godzilla, to nie ma duszy”. W filmie „Godzilla, Mothra i król Ghidorah atakują” jeden z bohaterów, admirał Tachibana, tłumacząc podwładnym skalę zagrożenia, opowiada o ataku, jaki jaszczur przypuścił na Tokio w 1954 roku i dodaje, że podobno pod koniec XX wieku potwór podobny do Godzilli zaatakował Nowy Jork. Dla Japońskich widzów była to czytelna aluzja. Amerykańskie monstrum to tylko imitacja, w najlepszym razie podobna do Godzilli. Prawdziwy potwór może być tylko z Japonii.

GODZILLA, MOTHRA I KRÓL GHIDORAH ATAKUJĄ
(Gojira, Mosura, Kingu Gidora: Daikaiju sokogeki)
science fiction, Japonia, 2001, 105 min

reżyseria: Shusuke Kaneko
scenariusz: Keiichi Hasengawa, Masahiro Yokotani, Shusuke Kaneko
zdjęcia: Masahiro Kishimoto
muzyka: Kō Ōtani
obsada: Chiharo Niiyama, Ryudo Uzaki, Masahiro Kobayashi

Premiera na kanale Ale Kino!: poniedziałek, 22 marca, godz. 20:10, FILM ZOSTANIE WYEMITOWANY W FORMACIE 16:9

Rybacki statek ulega na morzu tajemniczemu wypadkowi. Spośród całej załogi udaje się odnaleźć tylko jednego marynarza. Ocalony twierdzi, że katastrofę spowodował potwór Godzilla. W obawie przed wybuchem paniki japoński rząd trzyma te rewelacje w sekrecie. Tymczasem zniszczony zostaje radziecki atomowy okręt podwodny. ZSRR podejrzewa amerykańską prowokację. Trwa zimna wojna i świat staje na krawędzi konfliktu nuklearnego. W tej sytuacji Japończycy nie mogą dłużej ukrywać prawdy i ogłaszają publicznie hiobową wieść o powrocie Godzilli, który okazuje się odpowiedzialny za zatopienie podwodnego okrętu. Zresztą tajemnicy i tak nie dałoby się już utrzymać, ponieważ Godzilla wychodzi wreszcie z Oceanu i rusza na Tokio, siejąc po drodze grozę i zniszczenie.

„Powrót Godzilli” to uwieńczona sukcesem reaktywacja kultowej serii filmów o gigantycznym potworze. W połowie lat 70. licząca wówczas 15 filmów saga o Godzilli, została dotknięta kryzysem: możliwości cyklu wydawały się wyczerpane, brakowało pomysłów na kontynuację. Po „Terrorze Mechagodzilli” z 1976 kolejne próby wznowienia serii kończyły się klęską. W 1983 roku wytwórnia Toho, w której narodził się Godzilla, zorganizowała jednak wielki festiwal, na którym pokazano wszystkie dotychczasowe obrazy o wielkim jaszczurze. Przegląd odniósł niespodziewany sukces, w Japonii doszło do ponownego zainteresowania Godzillą, pojawiła się nowa generacja młodych fanów. Dla wytwórni Toho był to jednoznaczny sygnał do wskrzeszenia potwora. Moment był idealny: w 1984 roku mijało 30 lat od premiery pamiętnej „Godzilli” Ishiro Hondy – filmu, od którego wszystko się zaczęło. Na jubileusz jaszczura producenci z Toho postanowili nie tylko przygotować nowy film z jego udziałem, ale przy okazji odświeżyć całą sagę i zacząć ją jeszcze raz. Toho zaproponowało nawet wyreżyserowanie „Powrotu…” Ishiro Hondzie, autorowi pierwszej „Godzilli”. Filmowiec odmówił jednak, gdyż był wtedy zaangażowany w intensywną współpracę z Akirą Kurosawą.

„Powrót Godzilli”, szesnasty obraz z jaszczurem w roli głównej, pomyślany był jako powrót do korzeni. W sensie fabularnym film ignoruje wszystkie sequele nakręcone po 1954 roku i odwołuje się bezpośrednio do oryginalnej produkcji. W miarę rozwoju sagi w latach 60. i 70. Godzilla z niszczycielskiego monstrum zmieniał się w bohatera pozytywnego i obrońcę ludzkości, walczącego z coraz to nowymi gigantycznymi monstrami. W „Powrocie Godzilli” nie ma żadnych konkurencyjnych potworów, fabuła jest skoncentrowana wyłącznie na jaszczurze, który znów odgrywa rolę spadającej na Japonię plagi.

Operacja wprowadzenia Godzilli na powrót do obiegu zakończyła się pełnym powodzeniem. Wytwórnia Toho zaangażowała do produkcji nowe techniki filmowe. Godzilla stał się jeszcze potężniejszy i większy: z 50 metrów jaszczur urósł do blisko 100. Godzillę wciąż odgrywał przebrany w kostium kaskader kroczący pośród makiet miniaturowych miast, ale w filmie wykorzystano także ogromny, 7-metrowej wysokości animatroniczny model potwora i pionierskie efekty komputerowe. „Powrót Godzilli” otworzył nową, drugą serię sagi, zwaną filmami „ery Heisei”, w ramach której w ciągu następnych 10 lat nakręcono 7 filmów.

POWRÓT GODZILLI
(Gojira)
science fiction, Japonia, 1984, 107 min

reżyseria: Koji Hashimoto
scenariusz: Shuichi Nagahara
zdjęcia: Kazutami Hara
muzyka: Reijiro Koroku
obsada: Kenpachiro Satsuma, Ken Tanaka, Yasuko Sawaguchi, Yosuke Natsuki

Premiera na kanale Ale Kino!: poniedziałek, 15 marca, godz. 20:10, FILM ZOSTANIE WYEMITOWANY W FORMACIE 16:9

Obrotny przedsiębiorca pan Tako (Ichiro Arishima) pracuje w przemyśle farmaceutycznym. Pewnego dnia docierają do niego pogłoski o niezwykłej wyspie zagubionej na Pacyfiku. Według plotek rosną tam owoce o fenomenalnych właściwościach leczniczych. Ale to nie wszystko: zgodnie z legendą żyje tam także potwór – gigantyczna małpa, którą tubylcy czczą jako bóstwo o imieniu King Kong. Pan Tako wysyła na Pacyfik swoich ludzi, aby przywieźli cudowne owoce i, jeżeli się uda, również mitycznego stwora. Misja Japończyków niemal się udaje. Wysłannicy pana Tako uprowadzają z wyspy uśpionego King Konga. U wybrzeży Japonii gigant budzi się jednak i wyrywa na wolność. Zapowiada się klęska na nieprzewidywalną skalę. W tym samym czasie amerykańska łódź podwodna natrafia na dryfującą górę lodową o podejrzanym wyglądzie. W wielkiej bryle lodu zamrożony był Godzilla. Obudzony na powrót do życia potwór pojawił się na japońskiej ziemi, pustosząc kraj i siejąc grozę. Wojsko nie jest w stanie powstrzymać monstrum. Do walki z jaszczurem staje King Kong, a Japonia zmienia się w arenę pojedynku olbrzymów.

Film „Godzilla” z 1954 roku odniósł sukces najpierw w rodzinnej Japonii, a później na całym świecie. Sequel przeboju, widowisko „Godzilla kontratakuje” z 1955, został jednak przyjęty przez fanów chłodno. Po 7 latach jaszczur powrócił na ekrany w obrazie „King Kong kontra Godzilla”. Realizacją znów zajął się reżyser oryginalnego filmu, Ishiro Honda, przyjaciel i długoletni współpracownik Akiry Kurosawy, a jednocześnie mistrz japońskiego science fiction.

Godzilla związany był z King Kongiem od momentu swojego powstania. To właśnie amerykański film o wielkiej małpie z 1933 roku był kluczową inspiracją dla twórców Godzilli, z reżyserem Ishiro Hondą na czele. Japończycy byli pod świeżym wrażeniem King Konga, który wszedł na ekrany w ich kraju dopiero na początku lat 50. Tymczasem w drugiej połowie dekady, Willis O’Brien i inni twórcy oryginalnego „King Konga”, usiłowali zainteresować hollywoodzkich producentów nowym projektem, w którym wielka małpa zmierzyłaby się… z potworem doktora Frankensteina. Pomysł nie znalazł uznania w Stanach. Podjęła go za to japońska wytwórnia Toho – z tą różnicą, że Japończycy postanowili w roli przeciwnika King Konga obsadzić nie Frankensteina, lecz własne monstrum, Godzillę.

„King Kong kontra Godzilla” był pierwszą kolorową produkcją z serii przygód wielkiego jaszczura. Film przyniósł odmianę wizerunku sagi. Dwa pierwsze obrazy z Godzillą w roli głównej były katastroficznymi filmami grozy. W trzeciej odsłonie sagi katastrofizm pozostał – walczące giganty obracają w proch i perzynę japońskie wioski i miasta – jednocześnie jednak do filmu wprowadzone zostały nieobecne wcześniej elementy humoru. Wraz z filmem „King Kong kontra Godzilla” seria zaczęła ewoluować od horroru w stronę przygodowego widowiska.

KING KONG KONTRA GODZILLA
(Kingu Kongu tai Gojira)
science fiction, Japonia, 1962, 105 min

reżyseria: Ishiro Honda
scenariusz Shinichi Sekizawa
zdjęcia: Hajime Koizumi
muzyka: Akira Ifukube
obsada: Tadao Takashima, Ichiro Arishima, Yû Fujiki

Premiera na kanale Ale Kino!: poniedziałek, 1 marca, godz. 20:25, FILM ZOSTANIE WYEMITOWANY W FORMACIE 16:9

Marcowy cykl „Ale Kino! vs. Godzilla” to okazja do obejrzenia czterech najciekawszych wcieleń potwora. Przed emisją pierwszego filmu, 1 marca, ale kino! zaprasza na „Kino Mówi Extra”. Gośćmi Maxa Cegielskiego będą japonista Jakub Karpoluk oraz dziennikarz i badacz popkultury Max Suski, którzy opowiedzą o popkulturowym fenomenie Godzilli. Po programie zobaczymy pojedynek dwóch czołowych kinowych olbrzymów w filmie „King Kong kontra Godzilla” (1962). W kolejny poniedziałek, 8 marca, widzowie będą świadkami batalii jaszczura z jego zmechanizowanym sobowtórem w filmie „Godzilla kontra Mechagodzila” (1974). Ewolucję serii zobrazuje „Powrót Godzilli” (1984), pomyślany jako remake pierwszego filmu z 1954 roku. Premiera 15 marca. Na deser, 22 marca, zostanie wyświetlona produkcja „Godzilla, Mothra i Król Ghidorah atakują” (2001) – prawdziwa rewia japońskich monstrów, dzieło uznawane za najlepszy współczesny film o Godzilli.

Szczegóły:

1.03.2010, poniedziałek 20:25
King Kong kontra Godzilla (Kingu Kongu tai Gojira/King Kong vs. Godzilla)
science-fiction, Japonia/USA, 1962, reż. Ishirô Honda, wyk. Tadao Takashima, Kenji Sahara, Yû Fujiki, Ichirô Arishima (16/9)
(wcześniej, o 20:10 magazyn Kino Mówi Extra – Godzilla)

08.03.2010, poniedziałek 20:10
Godzilla kontra Mechagodzilla (Gojira tai Mekagojira/Godzilla vs. Mechagodzilla)
science-fiction, Japonia, 1974, reż. Jun Fukuda, wyk. Masaaki Daimon, Kazuya Aoyama, Reiko Tajima, Akihiko Hirata, (16/9)

15.03.2010, poniedziałek 20:10
Powrót Godzilli (Gojira/Godzilla)
science-fiction, Japonia, 1984, reż. Koji Hashimoto, R.J. Kizer, wyk. Ken Tanaka, Yasuko Sawaguchi, Yosuke Natsuki, Keiju Kobayashi, (16/9)

22.03.2010, poniedziałek 20:10
Godzilla, Mothra i król Gidorah atakują (Gojira, Mosura, Kingu Gidorâ: Daikaijû sôkôgeki)
science-fiction, Japonia, 2001, reż. Shusuke Kaneko, wyk. Chiharu Niiyama, Ryûdô Uzaki, Masahiro Kobayashi, Shirô Sano, (16/9)

Czas na postacie. Nie będę rozwodził się nad fatalnie zagranymi: głównym bohaterem- mutantem i wybrańcem, jego ukochaną, jej kuzynką czy kumplem głównego bohatera, a także całej zgrai burżujów z rządu. W zasadzie jedyne dwie postacie, które mi się spodobały, to samozwańczy (w pewnym sensie) dowódca Xilienów oraz amerykański (choć wygląda jak Rosjanin) generał, który brał udział w uwięzieniu Godzilli.

Jak już mówiłem, nie o nich będzie tu mowa. Najważniejszymi postaciami, są przecież potwory. Tym razem mamy ich sporo. W Godzilla: Final Wars wystąpiła jak dotąd rekordowa ilość potworów. Dzięki temu, możemy ujrzeć wielkiego jaszczura rozwalającego: Gigana, Kumongę, Zillę, Kamacuras, King Caesara, Anguirusa, Rodana, Hedorah, Ebirah, Monster X, King Ghidorę i zmodernizowanego Gigana. Oprócz tego Godzilli pomoże Mothra, a pierwszą ofiarą ruskopodobnego generała będzie wielki wąż- Manda. Należy jeszcze wspomnieć, czym w ogóle jest Zilla. Oburzeni amerykańską „Godzillą” z 1998 roku, fani grzmieli na japońskich twórców. Tym najwyraźniej także, iguano-dinozaur nie przypadł do gustu, więc aby pokazać jaki z niego kiepski stwór (i udobruchać fanów) Król Potworów pokonuje go w zaledwie kilka sekund.

Czas przejść do najważniejszego punktu programu- walk potworów. Można łatwo zaobserwować, że są znacznie bardziej dynamiczne niż w większości innych filmach o kaiju. Wpływ na to mają min. stwory stworzone za pomocą grafiki komputerowej (o jej niskim poziomie, już nie wspomnę), takie jak wielka modliszka – Kamacuras czy Zilla. Ciężko mi ocenić czy wyszło to filmowi na dobre czy złe. Z jednej strony obserwujemy latającego z gracją Gigana, lecz z drugiej, walka Godzilli z Rodanem, King Caesarem i Anguirusem przeradza się w mecz piłki nożnej.

Nie ma co ciągnąć tego dłużej. Czas na podsumowanie. Godzilla: Final Wars to film po który wart sięgnąć. Robić to należy, pamiętając o jednym. Nie należy spodziewać się błyskotliwej fabuły, barwnych postaci czy genialnych efektów specjalnych. Ba! Nie można liczyć nawet na spójną i ciekawą akcję. Jaki więc jest sens oglądania tego gniota? Moim zdaniem: żaden. Po co więc go oglądać? Moim zdaniem: dla wielkich potworów. Tylko one (a może „aż one”) są warte uwagi i sprawiają,że film da się obejrzeć.
Niech Gigan będzie z Wami.